Her Şeyden Uzak

“Her şeyden uzaklaşmak istiyorum.” Dedi bir arkadaşım. Bazen hayat aynı kitabı baştan tekrar okuyormuşuz gibi oluyor. Her okuduğumuzda farklı şeyleri fark ediyoruz ama sonuç hep aynı çıkıyor. Kitaptaki yeni karakterleri belki ikinci okuyuşta fark ediyoruz, belki beşinci... İnsan eline başka bir kitap almak istiyor, alamıyor. Takılı kalmış o kitapta, anlamaya çalışıyor. Kitabın derinine inmek istiyor. Etrafı o kadar karışık ki, kitaba odaklanamıyor bile. Hayat da böyledir işte. Hayatı anlamak isteriz hep, uzaklaşmak isteriz her şeyden. Bir denize bakıp saatlerce öyle durabiliriz mesela, gökyüzünü izleyebiliriz. Bir ormana gidip o sessizlikte ağaçların, kuşların çıkardıkları sesleri dinlemek isteriz. Esen rüzgarın tenimize bıraktığı yumuşak serinliği hissetmek isteriz. O an öyle bir andır ki sadece hayattan kopmak, her şeyden soyutlanmak isteriz. Ne demiş Pinhani “Bir yer bulalım, dünyadan uzak.”^【1】

Belki şu an en sevdiğimizle dünyadan uzak bir yer bulma hayalleri kuruyoruz. O yer bulunur. Belki bir yıl sonra, belki on yıl sonra ama bulunur. Farklı yerlerde oluruz. Başkalarıdır artık en sevdiğimiz kişiler. Hayalleri kurduğun kişinin adını bile hatırlamıyorsundur artık. Ama onunla kurduğun hayalleri unutmazsın. Aranızda geçen o konuşmayı unutmazsın. Yine o anlardan birine denk geliriz. Bir denizi izlerken o an yanımızdakiler sorar; “Gözlerini dolduran ama aynı zamanda seni gülümseten kişi kim?” Boğazın düğümlenir o sırada, konuşamazsın. Gözlerinden birkaç damla yaş süzülür, onlar sormaya devam ederler. Söyleyemezsin. Gözlerini kapatırsın, gözlerinin önüne gelir yaşadıkların. Nerelerden geçip de şu an burada olduğunu hatırlarsın. Atlatamam dediğin her şeyi bir bir atlattığını anlarsın artık. İşte hayatın anlamı da böyle çıkar. Şarkıda da diyor ya, “Hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan. Hani gözlerin dolar ya birden. İşte öyle bir şey.”^【2】 Ben de diyorum “İşte öyle bir şey.”