`duygusalyolculuk` ile İlgili Madde Sonuçları

Her veda yeni bir başlangıç mıdır? Yoksa asla gelmeyecek olan bir elveda mı? Beyaz tertemiz bir sayfa açmak mıdır? Güzel anıları ve mutlulukları silen bir imza mı? Hayata yeni bir umut ışığı mı olur? Yoksa olan güneşimizi de söndürür mü? Acılara rağmen tutunmak mıdır o dala? Zaten kopan bir dalı tutmak mı? Gözyaşlarımızın bir daha akmaması mı? Yoksa bir daha durmamak üzere akması mı? Yeni dünyaya sımsıkı sarılmak mı? Eskisinden beter bir dünyaya alışmak mı? Ben size söyleyeyim nedir veda? Birini

Anlamıyorum neden sürünüyorum koşarken. Soluksuzlaştı hecelerim her saniye sayıklarken. Kopamıyorum yol ayrımlarında vedalaşırken. Eskileri hatırlıyorum artık, yenileri unuturken. Kafesteyim, asılıyım anlamıyorum. İpimi bağlayan sen misin bilmiyorum. Çığlıklarıma hapsoldum kaçamıyorum. Zihnimde kıyametin, kopamıyorum. Karlar söndüremedi, içimdeki kor ateş. Sabahlarımı mahvediyor kayıp güneş. Belkide bizdik sarmaşık misali müşevveş. Yılmadan aşacaktık beraber iki tekeş. Bulutları severim seni bam

İnsan hayatında en çok geçmişe takılı kalır, ne zaman bir sorun çıksa suçu geçmişine atar. Hep kaçtığımız geçmişe de dönüp baksak bir kere, belki tüm sorun çözülürdü. Ama ben kaçmayı seçmiştim. Gönül isterdi ki böyle olmasın ama bu gönlün her istediği çoğu şey olmuyordu. Ağustos güneşi tenimi yakarken kendimi bir havalimanında bulmuştum. Her yerde yüzlerine "Yetişebilecek miyim?" İfadesi taşıyan binlerce insan koşuşturup duruyordu. Benimse bir yere yetişmeye ihtiyacım yoktu. Kaybedecek neyim var

Eskiden her yer aydınlıktı. Ben o güneşi dünden harcadım. Mutluluk avucumdaydı hep, Ben parmaklarımı erken açmışım. ​Şimdi bir sızı var içimde. Geçmiş, sırtımda ağır bir heybe. Söylenmemiş sözler var kalbimde, Gidilmemiş yollar birikti çoktan. ​Unutamıyorum. Çünkü en çok kendime kırgınım. Aşk kapımdaydı, Ben anahtarı çoktan fırlatmışım. ​Zaman geri dönmüyor. Hatıralar artık keskin birer cam. Dokunsam kanıyor, Baksam canım yanıyor. ​Kıymetini bilemedim, En büyük pişmanlığım bu benim. Eskiden her

Bir sonun başlangıcı gibiydik, ikimiz de. Sen hayatının başlangıç noktasında buldun beni; Ben kalbimin son acısında gördüm seni. Sonra geçtik önümüzden, ikimiz de. Sen yeni başlangıçlar aramayı seçtin; Ben de o başlangıçları bitirmeyi. Her başlangıcın bir sonu vardır, değil mi? Birlikte var olmazlar, olamazlar. Ta ki ayrılana dek, beraber… İşte tam o anda yeni başlangıçlar doğabilir; Yeni hayatlar, güneşler doğar. Mevsimler gelip geçer, Ama aynı son, her başlangıçta olmaz. Her son bir vazgeçişti

En çok korktuğum şey sensin. Bu hayattaki tek imtihanım sensin. Ellerimi titreten, yüreğimi soğutan, Bu içimdeki cesaretin tek nedeni sensin. Her attığım adımda sen varsın. Her aldığım solukta, Her düşündüğüm noktada, Bu cesareti bana veren bir sensin bu hayatta. Her aktığında gözyaşlarım, yanımdasın. Her acıdığında kalbim, tam oradasın. Her gözlerimi kaçırdığımda, Her gülüşümü sakladığımda , Bana cesaret veren hep sen oldun bu hayatta. Cesaretin var mı demiştin ya bana? Nedir diye sormuştum ben

Bana “anne kim?” diye sorsalar, hiç düşünmeden “sağ yanım” derim. “Baba kim?” deseler ardından, gözümü kırpmadan “sol yanım” derim. “Peki neden?” diye sorarsan… anlatayım: Sağ yanım eksik kalsa, geceleri uyuyamam ben. Çünkü alışmışım, hep sağ tarafıma dönüp uyumaya. Sol yanım eksik kalsa… nefes alamam. Kalbim sol tarafımda benim, o olmadan nasıl yaşarım, söyle? Sonra bana dersin ki: “Sağ tarafına uyuma, düz uyu… Kalbin eksilse de yerine başka bir kalp koyarlar, yine de yaşarsın…” Yaşarım, dedim…

Duygularımı bulamıyorum artık Dikkatli baksana belki sende kalmıştır Ruhum artık sana hapis Anahtarı kaybettiğimde anladım. Bir beklenti mi bu bilmiyorum Gökyüzüne bakışlarım belki Gözlerin başkasını ararken Kahroldu zihinde umutlar. Semalarda arıyorum artık seni Yeryüzünde bulamayacağımdandır belki Bulutları sana benzetişim ah Bu güzellikler yormuyor beni. Sana her adımım boşa çıkıyor artık Her defasında ben kaybediyorum Umutları rafa kaldırma zamanı geldi Bu yolun sonunda kavuşmak nasip değil.

“Her şeyden uzaklaşmak istiyorum.” Dedi bir arkadaşım. Bazen hayat aynı kitabı baştan tekrar okuyormuşuz gibi oluyor. Her okuduğumuzda farklı şeyleri fark ediyoruz ama sonuç hep aynı çıkıyor. Kitaptaki yeni karakterleri belki ikinci okuyuşta fark ediyoruz, belki beşinci... İnsan eline başka bir kitap almak istiyor, alamıyor. Takılı kalmış o kitapta, anlamaya çalışıyor. Kitabın derinine inmek istiyor. Etrafı o kadar karışık ki, kitaba odaklanamıyor bile. Hayat da böyledir işte. Hayatı anlamak ist

Elime kum taneleri çarpıyor, Acıtıyor ama alışıyorum. Serin bir esinti gibi çarpıyor dalgalar, irkiliyorum. Bırakıyorum kendimi bu ucu bucağı olmayan maviliklere, Beni götürmesini istiyorum. Karışmak istiyorum denizin en derinine, Kimse bir daha beni bulamasın, izime rastlanmasın. Sonra yeniden çarpıyor kum taneleri, Beni uyandırıyor bu serin uykudan, Çıkabilmek için çırpınıyorum. Çok sevdiğim deniz şimdi beni içine çekiyor, götürüyor. Hala çırpınıyorum gitmemek için, Tuzlu su boğazıma çarpıyor,