Bu dünyanın en çok yorulan insanları, çoğu zaman en ufak şeylerle mutlu olabilenlerdir.
Çünkü onlar mutluluğu gösterişli sofralarda, pahalı hediyelerde ya da büyük sürprizlerde aramazlar. Birinin içten attığı bir mesajda, uzun zamandır görmedikleri bir dostun sesinde, yağmurdan sonra gelen toprak kokusunda ya da gökyüzünün usulca renk değiştirmesinde bulurlar.
Belki bu yüzden insanlar onları güçlü sanır. Hep gülen, herkese iyi gelen, etrafına umut dağıtan insanlar olarak görürler. Oysa kimse bilmez; bazen o gülümsemenin arkasında yıllarca taşınmış kırgınlıklar, söylenememiş cümleler ve sessizce kabullenilmiş yalnızlıklar vardır.
Ben de en küçük şeylerle mutlu olanlardanım.
Birinin beni düşündüğünü hissetmek, ismimle seslenmesi, "Kendine dikkat et." demesi bile kalbime dokunur. Belki başkaları için sıradan olan bu anlar, benim için hayatın en değerli hediyeleridir.
Ve evet... Bazen mutlu olduğum için ağlıyorum.
Çünkü insan, uzun süre eksikliğini hissettiği bir duyguyla karşılaşınca gözleri dolar. O gözyaşları yalnızca o ana ait değildir; geçmişte eksik kalan her sevginin, her özlemin ve her sessiz bekleyişin birikimidir.
Kimseyi kırmaya kıyamayan insanlar vardır. Kendi canı yansa bile başkasının üzülmesini istemez. İçinde fırtınalar koparken bile "İyiyim." demeyi seçer. Çünkü bilirler ki bir kalbi onarmak ne kadar zorsa, onu kırmak da o kadar kolaydır.
Belki de bu yüzden dünyanın en sessiz savaşlarını, en yumuşak kalpli insanlar verir.
Eğer bugün biri size küçük bir iyilik yaptıysa, ona teşekkür edin. Sevdiğiniz biri aklınıza düştüyse, yazın. Annenizi, babanızı ya da dostunuzu sebepsiz yere arayın. Çünkü bazen bir insanın bütün yükünü hafifleten şey, sadece "Seni düşündüm." cümlesidir.
Hayat bize her zaman büyük mutluluklar sunmayabilir. Ama küçük güzellikleri fark edebilen bir kalp, en karanlık günlerde bile kendine bir ışık bulur.
Ve belki de gerçek zenginlik budur...
Kimsenin fark etmediği küçücük güzelliklerle, kocaman bir kalbi mutlu edebilmek.
