Herkesin içinde kimseye göstermediği başka bir hayat var mı?

Kalabalık bir masada herkes aynı anda konuşurken bazen biri birkaç saniyeliğine tamamen sessizleşiyor. Gözleri bir noktaya kayıyor. Sanki kısa bir an için bulunduğu yerden çıkıp başka bir yere gitmiş gibi oluyor. Sonra biri ona bir şey soruyor, tekrar gülümsüyor, konuşmaya devam ediyor. Kimse o birkaç saniyeyi fark etmiyor bile.

Belki de insanların görünmeyen tarafı tam olarak böyle anlarda ortaya çıkıyor.

Çünkü insanın dışarıya gösterdiği hayatla içinde yaşadığı hayat çoğu zaman aynı değil. Hatta bazen birbirine hiç benzemiyorlar. Gün içinde konuşan, gülen, çalışan, mesaj atan, plan yapan insanların içinde başka bir akış daha var. Kimseye tam anlatılmayan düşünceler. Sessiz kaygılar. Gece bir anda büyüyen korkular. Nedensizce ağırlaşan hisler.

Ve ilginç olan şu:
İnsanlar çoğu zaman yalnızca yönetilebilir taraflarını gösteriyor.

Çünkü iç dünyanın tamamını birine anlatmak neredeyse imkânsız gibi. İnsan bazen kendi zihninin içinde bile tam olarak ne hissettiğini açıklayamıyorken, başka birine nasıl anlatsın? O yüzden çoğu iletişim biraz eksik kalıyor zaten. İnsanlar birbirine tam olarak kendisini değil, anlatılabilir versiyonlarını gösteriyor.

Belki bu yüzden “iyiyim” kelimesi bu kadar sık kullanılıyor.

Çünkü gerçek cevabı anlatmak çok uzun sürebilir.

Bazen insan gün boyu normal davranıyor. Mesajlara cevap veriyor, toplantılara giriyor, arkadaşlarıyla konuşuyor, şakalar yapıyor. Sonra eve dönüyor. Kapıyı kapatıyor. Ve içindeki bütün enerji bir anda yere düşüyor sanki. Kimseye göstermediği bir yorgunluk çıkıyor ortaya.

Bazı insanlar en çok yalnız kaldığında kendisi oluyor.

Ama bazen tam tersi de oluyor. İnsan yalnız kalınca bile kendine yaklaşamıyor. Telefonu eline alıyor, sosyal medyada saatlerce dolaşıyor, sürekli bir şey izliyor. Çünkü sessizlik başladığında zihnin iç sesi daha görünür hâle geliyor.

Gece geç saatte tavana bakarken gelen düşünceler biraz bu yüzden ağır geliyor zaten.

Gündüz bastırılan şeyler gece daha net duyuluyor.

Kimseye anlatılmayan korkuların çoğu da böyle yaşıyor insanın içinde. Dışarıdan bakınca tamamen normal görünen biri, aylarca tek bir düşünceyi içinde taşıyabiliyor. Gelecek korkusu. Yetersizlik hissi. Bir gün herkesin gerçek hâlini göreceği kaygısı. Sevilmeme korkusu. Geç kalmışlık hissi.

İnsan psikolojisi biraz garip çalışıyor aslında. En yoğun hisler bazen en sessiz duran insanların içinde oluyor.

Ve çoğu zaman kimse fark etmiyor.

Belki de bu yüzden insanlar birbirine karşı bu kadar yanıltıcı görünebiliyor. Sürekli konuşan biri aslında çok yalnız hissedebiliyor. Çok güçlü görünen biri her gece aynı kaygıyla uyuyabiliyor. Sürekli neşeli duran biri içten içe tamamen tükenmiş olabiliyor.

Çünkü insanın iç dünya dediği şey dışarıdan kolay kolay görünmüyor.

Sosyal ortamlarda hepimizin oynadığı küçük roller var biraz. Aile yanında başka bir tona bürünmek, iş yerinde başka biri gibi davranmak, mesajlaşırken daha rahat bir karaktere dönüşmek… İnsan farklı insanlara farklı versiyonlarını gösteriyor.

Belki bilinçli bile yapmıyor bunu.

Ama herkes her yerde tamamen aynı kişi değil.

Bazı insanlar aile sofrasında sessizleşiyor mesela. Arkadaş ortamında çok rahat konuşan biri, evde bambaşka biri olabiliyor. Ya da gün içinde çok kontrollü görünen biri gece eski mesajları tekrar tekrar okuyabiliyor.

İnsanların kimseye göstermediği duygular bazen en sıradan hareketlerin içine saklanıyor.

Bir mesajı silmeden önce uzun süre ekrana bakmakta.
Bir fotoğrafı paylaşmadan vazgeçmekte.
Kalabalık içinde aniden kopuk hissetmekte.
Bir şarkıyı yıllar sonra açıp sessizce durmakta.

Bazen insan kendi iç hayatına bile yabancılaşıyor zaten. Ne hissettiğini anlamakta zorlanıyor. Bir süredir gerçekten mutlu mu, yoksa sadece alışmış mı… Ayırt edemiyor.

Çünkü modern hayat insanın iç sesiyle arasında sürekli bir gürültü bırakıyor. Her an dikkat dağıtacak bir şey var. Sürekli akan içerikler, mesajlar, bildirimler… İnsan zihni hiç boş kalmıyor ama buna rağmen birçok kişi kendini tuhaf şekilde yalnız hissediyor.

Belki yalnızlık hissi tam olarak insanın anlaşılmadığını düşündüğü yerde büyüyor.

Çünkü biri seni çok uzun zamandır tanıyor olabilir ama yine de içinden geçen şeylerin yalnızca küçük bir kısmını biliyor olabilir. Hatta bazen insanın en yakınındakiler bile onun zihninin içinde ne kadar yorulduğunu fark etmeyebiliyor.

Ama bu biraz kaçınılmaz galiba.

Çünkü hiçbir insan başka bir insanın iç dünyasını tamamen göremiyor. Sadece gösterilen parçaları görüyor. Birinin ses tonunu, seçtiği cümleleri, sustuğu yerleri, bazen gözlerinin kısa süreli dalışını…

Gerisi büyük ölçüde içeride kalıyor.

Belki de bu yüzden insanlar birbirini hiçbir zaman tamamen tanımıyor.

Sadece birbirlerinin dışarıya taşıyabildiği kadarını biliyorlar.