Çizdim

Her şeye rağmen çizdim

Kırılmayan bir sabırla,

İçimde susmayan bir sesle çizdim.

Gözlerinin değdiği manzarayı çizdim;

O manzarayı usulca aydınlatan ışığı,

Karanlığa inat, ince ince süzülen o umudu...

Çocukluğumun tozlu yolarını çizdim,

Dizlerimde kalan yaraları,

Hiç vazgeçmeden attığım o küçük ama inatçı adımları...

Sanki her biri içimde başka bir iz bırakmış gibi.

Ufkuna kapıldım çizdim sonra

Senin "hayat" dediğin o koca dünyayı;

Biraz eksik, biraz fazla,

ama hep gerçek hep kırılgan.

Gözlerinde biriken yorgunluğu çizdim;

Geceye sığmayan o sessiz çığlıkları,

Kimsenin duymadığı ama her şeyi anlatan bakışları...

Hayatını adadığın her şeyi çizdim;

Uğruna sustuğun kelimeleri,

Vazgeçtiğin düşleri,

İçinde büyüttüğün o görünmez ağırlığı...

Ve en çok da sessizliği çizdim

Konuşsa da kimsenin anlamadığı,

Sustukça derinleşen o boşluğu.

Ama bir şey daha ekledim bu kez:

Yarım kalan umutları,

Henüz yaşanmamış yarınları,

Ve her şeye rağmen

Yeniden başlayabilme ihtimalini...

Çünkü ben,

Sadece olanı değil

Olabilecek olanı da çizdim.