Paralel Hayatlar: Bir Telefon, İki Gelecek

Bazen hayat insanın karşısına büyük kararlar çıkarmaz.
Sadece küçük bir an bırakır.

Bir telefon çalar.
Bir yol ayrımı belirir.
Ve o anda verilen karar, yıllar sonra dönüp baktığında hayatının yönünü belirler.

İnsan bazen geçmişine bakıp tek bir ana takılır.

Ve düşünmeden edemez:

“Ya o gün başka bir karar verseydim?”

Üniversiteden mezun olduğum dönem hayatın garip bir evresiydi.

Bir hedef vardı ama bir yön yoktu.

Sabah kalkıyorsun ama günün nereye gideceğini bilmiyorsun.
Bir şeyler yapıyorsun ama akşam olduğunda ilerlediğini hissetmiyorsun.

İşsizlik sadece bir işin olmaması değildir.

İnsanın içinde yavaş yavaş oluşan bir boşluk hissidir.

Bir süre sonra zihninde şu soru dönmeye başlar:

“Acaba hayatım yanlış bir yola mı girdi?”

Belirsizlik insanı yoran şeylerin başında gelir.

Çünkü kötü bir habere bile alışabilirsin.

Ama bilmemeye alışamazsın.

Bazen hayatın yükü yavaş yavaş gelir.

Ama bazen de insan şunu fark eder:

Çöküş vakit sormaz.

Hayat sana uygun bir zaman belirlemez.
Hazır olup olmadığını da umursamaz.

Bir sabah uyanırsın ve her şeyin üst üste geldiği bir dönemin içinde bulursun kendini.

Tam böyle bir dönemde İstanbul’a gittim.

Teğmenlik sınavlarına girdim.

Yazılı sınavı geçtim.
Mülakatı da geçtim.

Artık yapılacak tek şey kalmıştı:

Beklemek.

Hayatımın yönü sanki yavaş yavaş belli olmaya başlamıştı.

Ama hayat bazen tam o noktada başka bir kapı açar.

Bir gün telefon çaldı.

Arayan kişi Kars’tan bir memurdu.

Öğretmenlik alanında yapmak istediğim yüksek lisans başvurusunun kabul edildiğini söyledi.

Ama bir şart vardı.

Bir gün içinde karar vermem gerekiyordu.

Eğer gitmezsem yerime başka bir aday alınacaktı.

Telefon kapandığında önümde iki farklı hayat vardı.

Birinde İstanbul’da kalıp askerlik kariyerini beklemek vardı.

Diğerinde ise Kars’a gidip öğretmenlik yoluna girmek.

İnsan bazen hayatının en büyük kararlarını verirken büyük bir sessizlik yaşar.

Ve zihninde tek bir soru dolaşır:

“Ya yanlış karar verirsem?”

^{İçsel yolculuğu temsil eden fotoğraf ( Yapay zeka ile oluşturulmuştur )}

Karar verdiğim anı çok net hatırlıyorum.

Kendimi bir süre sonra bir otobüs terminalinde buldum.

Elimde İstanbul’dan Kars’a giden bir otobüs bileti vardı.

Otobüs hareket ettiğinde şehir ışıkları camın dışında yavaş yavaş geride kalıyordu.

Karanlık yol uzayıp gidiyordu.

Otobüs ilerledikçe zihnimde tek bir düşünce dönüyordu:

“Acaba yanlış mı yapıyorum?”

İstanbul’da kalabilirdim.
Bekleyebilirdim.

Belki bambaşka bir hayat başlayacaktı.

Ama artık bu otobüsün içindeydim.

Ve bu yol beni başka bir hayata götürüyordu.

Bazen insan bir karar verir ve o kararın içinde ilerlemeye başlar.

Sonra fark eder ki geri dönüş artık o kadar kolay değildir.

O gece uzun bir yol boyunca aynı düşünceyle oturdum.

Sabaha doğru içimde küçük bir şey değişti.

Ve şunu fark ettim:

Bazı kararların doğru olup olmadığını kararın kendisi değil, o kararla yürüdüğün yol belirler.

Bugün o kararın üzerinden on beş yıl geçti.

Şimdi bir öğretmenim.

Sınıflarda geçen yıllar, öğrenciler, anlatılan dersler…

Ama insan zihni bazen yine o eski soruya dönüyor:

“Ya o gün başka bir karar verseydim?”

Belki başka bir şehirde yaşıyor olacaktım.

Belki başka bir meslek, başka bir hayat…

Ama hayat böyle çalışıyor.

Bir yol seçiyoruz.

Ve seçmediğimiz yollar yalnızca bir ihtimal olarak kalıyor.

Bazen hayatımızı değiştiren şey büyük planlar değildir.

Bazen sadece bir telefon yeterlidir.

Ve bazen bir otobüs bileti…

İnsanın bütün hayatını başka bir yola sokar.

Ben o gün Kars’a giden otobüse bindim.

Ve o karar hayatımın yönünü değiştirdi.

Bazı kararların doğru olup olmadığını kararın kendisi değil, o kararla yürüdüğün yol belirler...