`hayatyolculugu` ile İlgili Madde Sonuçları

Bazı anlar vardır, yaşandığı sırada bile gerçek hayattan biraz uzakmış gibi hissedilir. Sanki birkaç saniyeliğine hayatın ritmi değişir. Sesler biraz kısılır, görüntüler biraz yavaşlar, insan kendi hayatının içindeyken aynı anda dışarıdan kendini izliyormuş gibi olur. O anın neden diğerlerinden farklı hissettirdiğini açıklamak zordur ama yine de insan içten içe bilir; bu an, zihninde uzun süre kalacaktır. Belki gece otobüsünde cam kenarında otururken olur bu his. Dışarıda sokak lambaları birbiri

Bu maddeyi oluştururken ilham aldığım aslında bir filmdi. Çoğu kişinin bildiği bir film "Aşk Peşinde Bir Yıl". Bu film adının aksine bir genç kızın aşk arayışını anlatmıyor aksine annesinin vefatının ardından, mirastan faydalana bilmek için tamamlaması gereken listeye her tik atışında, gerçek benliğinden kopup bambaşka biri olma hikayesini anlatıyor. Bende buradan hareketle; yaş aldıkça hayallerimiz ve hedeflerimizin, karakter şekillenmesiyle değişebileceğini ama aslında bunun ne denli bir değiş

İlk kez bu kadar derin ağlamıştım. Göz pınarlarım boşanırcasına akıyordu. Bir boşluğa düşmüş gibi oldum o anda. Beni ben yapan öğretmenim gidiyordu. Küçüktüm; yaramazdım ve tembeldim. Elini uzattı, çekti beni karanlık bir kuyudan. Sıcacık bir gülümsemeyle baktı gözlerime. Bana benden çok inandı; belki de beni ben yaptı. O an anladım bir öğretmenin Bir çocuğu nasıl hayata döndürdüğünü. Bana yazmayı öğreten oydu; Yazmanın, insanın içini dökmenin en güzel yolu olduğunu söyleyen. Gözyaşlarım kuruyac

Kökin Erkey Destanı, Altay Türklerine ait destan geleneği içerisinde yer alan ve bir kahramanın doğaüstü olaylar, çeşitli sınavlar ve mücadeleler aracılığıyla olgunlaşmasını konu edinen sözlü anlatılardan biridir. Destan, Altay destan geleneğinde yaygın olarak görülen mitik evren tasavvurunu, kahramanlık anlayışını ve inanç unsurlarını bünyesinde barındırmaktadır. Anlatı, Kökin Erkey adlı kahramanın başından geçen olaylar etrafında şekillenmekte; bu olaylar aracılığıyla bireysel mücadele, toplum

bir kuşum; kurşun ve kafeslerden azat, dünya esaretinden göğün hürriyete sığınmış. bir kalemim; dağların dahi yüklenemediği acıların şahidi, zamanın ödünç verdiği en tatlı meyvesi çalınmış çocukların tanığı. bir ezgiyim, yürekten süzülüp gönüllere dolanan, teslim olmuşa aynayım, buyrulduğu üzere. hakikatte bir karıncayım, çelimsiz bedenimde koca bir damla. ateşi görüyorum; yol uzun, üzerimde çağın ağırlığı. çabuk yorulmaya meyyalim yine de durmaya hakkım yok; belki su boğar, ateş yakar, yolda ol

Hayat çok hızlı ve karmaşık mı, her saat başı yeni bir yere mi yetişmemiz gerekiyor? Kendimize ayıracak bir dakikamız bile yok mu? Hayat dediğimiz "karmaşık bir yumak" ve biz o karmaşada ipi çözmeye mi çalışıyoruz? Sanki hiçbir şeye yetişemiyor, sürekli bazı trenleri kaçırıyoruz. Peki hayat bu kadar karmaşık mı gerçekten, yoksa o ipi biz mi dolaştırıyoruz? Geçen her trene binmeye çalışırsak asıl varmak istediğimiz istasyona geç kalıyoruz, fakat bunun farkında olamıyoruz. Bir trenin güzergahı hoş

Gözlerimizi kapatalım ve şunu hayal edelim: 1 yaşında bir bebek, odanın ortasında tek başına duruyor. Etrafında kimse yok. Ona yol gösterecek, elinden tutacak, “şöyle yap” diyecek biri yok. Düşüyor, kalkıyor, yalpalıyor, tekrar düşüyor. Ama kimse ona kızmıyor. Çünkü herkes biliyor ki o daha yürümeyi öğreniyor. Şimdi gözlerimizi açalım ve kendimize bakalım. 20 yaşındayız. Hayatın ortasında, tek başımıza duruyoruz. Karar vermemiz gerekiyor. Geleceğimizi seçmemiz gerekiyor. İnsanları seçmemiz gerek

Hayatta çoğu zaman bir şeyler peşinde koşarken ve bir işi tamamlamak üzere bir yolculuğa çıkarken büyük bir sebat ve istikrarla adımlar atıyoruz. Hatta tek adımla başladığımız yolları çifter çifter yürümek ve etraftaki kalabalığa yetişmek mecburiyetinde hissediyoruz kendimizi. Peki neden etrafa yetişmek mecburiyetinde hissediyoruz? Yola başlarken ve ilk adımı atarken durakta tektik; o hâlde etrafa yetişme çabamız neden? Aslında burada, kendimizi aynı durakta başlamadığımız, aynı büyüklükte adıml

Akşam olmuştu. Gün boyunca omuzda taşınan çanta sonunda kapının yanına bırakıldı. Anahtar çevrildi, ayakkabılar çıkarıldı, günün ağırlığı yavaş yavaş üzerinden dökülür gibi oldu insanın. Fakat garip bir şey vardı: Çanta yere konabiliyordu, mont askıya asılabiliyordu, elde taşınan poşetler bırakılabiliyordu. Günün içindeki birçok yük bir şekilde insanın üzerinden ayrılabiliyordu. Ama bazı şeyler vardı ki kapının dışında bırakılamıyordu. Eve birlikte giriyorlardı. Sessizce. Her gün. İnsan bazen bu

Var olduğunu fark ettiği andan itibaren insan, nasıl var olduğu, niçin var olduğu; yaşama sebebi ve sonrası için nasıl “yürüyeceği” hakkında düşünmektedir. Düşünen bir varlık olarak insan canlısı, doğduğu aile tarafından eğitilerek öğretime hazır hale getirilir. Aynı yerde öğretim tohumlarının ekilmesi de mümkündür. Eğitim ve öğretim tohumlarının filizlenip büyüdüğü yaşlara ulaşıldığında, birey kendi başına varlığını sorgulamaya başlar. Böylelikle var olma yolculuğu zihnen ve daha sonra ruhen ba