İki Yanım

Bana “anne kim?” diye sorsalar,
hiç düşünmeden “sağ yanım” derim.
“Baba kim?” deseler ardından,
gözümü kırpmadan “sol yanım” derim.
“Peki neden?” diye sorarsan…
anlatayım:
Sağ yanım eksik kalsa,
geceleri uyuyamam ben.
Çünkü alışmışım,
hep sağ tarafıma dönüp uyumaya.
Sol yanım eksik kalsa…
nefes alamam.
Kalbim sol tarafımda benim,
o olmadan nasıl yaşarım, söyle?
Sonra bana dersin ki:
“Sağ tarafına uyuma, düz uyu…
Kalbin eksilse de
yerine başka bir kalp koyarlar,
yine de yaşarsın…”
Yaşarım, dedim… elbet yaşarım.
Ama eksik…
ve sanki başka biri olarak.
Sonra durdum, sana döndüm:
“Söyle bana,” dedim,
“kim gelirse gelsin, kim olursa olsun…
anne ve babanın yerini alabilir mi?”
Sustun.
Cevap veremedin.
Ben de sessizliği tamamladım:
“Hayır…” dedim.
Sadece bir kelimeydi belki
ama içimde koca bir dünya sustu:
Hayır…