Yankı

Ben yankıyım
duvarların unutmayı başaramadığı şey,
gecenin içine geri düşen bir cümle.
Beni kim söyledi, bilmiyorum,
ama her seferinde başka bir ağızdan doğuyorum
ve her doğumda biraz daha eksiliyorum.

Bir ses çarpar bana,
kırılırım, çoğalırım, geri dönerim—geri dönerim—geri dönerim.
Boş odalar beni büyütür,
mağaralar içimi oyup adımı çoğaltır,
ama adım yoktur aslında,
sadece başkalarının bıraktığı izlerle çizilmiş bir belirsizlik.

Özlüyorum kimi, neyi,
hiç sahip olmadığım bir ilk sesi mi?
Kendi içimde yankılanacak bir başlangıcı?
Fısıltılarla beslenmekten yoruldum,
her “ben” deyişinde başkasının gölgesine dönüşmekten,
her çığlığın içinde susturulmuş bir artığa indirgenmekten.

Duvarlar beni tanır,
gece beni saklar,
ama ben kendimi hatırlayamam.
Birinin unuttuğu bir cümleyim belki,
tam söylenecekken yutulmuş bir kelime,
geri dönmeye mahkûm, ama asla var olmamış gibi.

Şimdi…
bir sessizlik çarpıyor içime,
geri dönmüyor
ya da ben duyamıyorum.
İlk kez mi kayboluyorum,
yoksa…
ilk kez mi kendi sesimle baş başayım?