Urgan (Sözlük)

İsim, Eski Türkçe uruk (< ur-mak “vurmak, dövmek”)

Pamuk, keten, kenevir, jüt gibi bitki elyaflarından yapılan ince halat: “Boynuma urganını taktı bu aşk (Eşrefoğlu Rûmî).”

Urgan kelimesi, Eski Türkçe örgen (“hayvan bağlama ipi”) sözcüğünden evrilmiştir.

• Eski Türkçe örk, örgen veya örken, hayvan bağlamada kullanılan ip anlamındadır ve Oğuz lehçesine özgüdür.
• Moğolca uġurġa(n) (“kement”) kelimesiyle eş kökenlidir.
• Anadolu ağızlarında örk ve örken biçimleri hâlâ kullanılmaktadır.
• Uruk, "vurmak, dövmek" anlamına gelen ur-mak kökünden türeyerek ip ve halat anlamını kazanmıştır.

• Günlük Hayat: Hayvan bağlama, yük taşıma ve sabitleme gibi pratik işlerde yaygın olarak kullanılır.
• Denizcilik ve Tarım: Halat olarak gemilerde, çiftliklerde ve tarımsal faaliyetlerde önemli bir araçtır.
• Edebiyat ve Halk Dili: Özellikle halk şairleri tarafından aşk, bağlılık ve kader gibi mecazi anlamlarla sıkça kullanılmıştır.

1. Rüzgârlar birer urgan olup boynuma dolanacakmış (Yusuf Z. Ortaç).
2. Kâmil, urganı sıkıca tutarak hayvanı kontrol etmeye çalıştı.
3. Ayağın kayınca urganın çeken, en iyi dostundan sakın (Pir Sultan Abdal).