Mahvoluyorum

İlhamım bu satırlara dökülen mavilerdi.

Artık bana bakan gözler, veda sırasında gülüşün.

Belki de yok olan ruhuma seslenişindi.

İstemem benden ayrılmanı.

Bana veda edişini, her adımda uzaklaşmanı.

Özledim; sayıp döküp sonunda sarılışını.

Atlatmıştım yorgunda olsam bu hayat karmaşasını.

Mahvoluyorum, izlenmeye değmeyecek kadar trajedi.

Bu genç kız bir aşk meltemine kapılıverdi.

Sessizce deliriyorum, sesin gülüşümü besledi.

Gözlerin bana vadedilmiş en güzel hediyeydi.

Hislerim kayıp giderken yokluğuna.

Elveda demeye bile yoktu zamanın.

Her iskelede uzanıp yıldızları izlerken.

Ben sadece o bakışların tekrarını düşledim.

Yazdığım bu satırların boşluklarına hapsol.

Gülümsediğim her ânıda bir çırpıda defol.

Bilmediğim deliklerin derinliklerine kaybol.

Bensiz aldığın her nefeste kasvetle mahvol.