`siirdunyasi` ile İlgili Madde Sonuçları

Olmadı yâ, beceremedim yaşamayı. Bir hevesle başladım, yarım kaldı. Bir yol bulamadım, daraldım inan. Bir sonrakine artık... İnsanlar demişti, "Zamanla alışırsın." Ben zamana alıştım ama kendime hiç. Kafamdaki hep aynıydı, ben değil; Belki bu yüzden hissizleşmem. Bir şeyler başardım belki, Ama neye yaradı, bilmiyorum. Alkışlar değil de bir sessizlik istiyordum, Çünkü sessizlikte kendimi duyabiliyordum. Olmadı yâ, beceremedim yaşamayı. Bir hevesle başladım, yarım kaldı. Bir yol bulamadım, daraldı

Sendin beni bu dünyaya getiren, Sendin beni yedirip, içirip büyüten, Her ağladığımda gözyaşlarımı bir dokunuşunla silen, Sendin benim canım annem. Birçok kez kırdım seni. Belki kötü sözler söyledi bu dilim, Belki kalbini kırdı bu kahrolası sözlerim, Ama sen hep sevdin beni, canım anneciğim. Seni sevdiğimi söyleyemesem de, Bunu her çocuk gibi dile getiremesem de, Sana sarılıp seni öpemesem de, Seni hep çok sevdim, canım anneciğim. Şimdi benden çok uzaklardasın sen, anne. Keşke daha çok anılar yaş

Anlamıyorum neden sürünüyorum koşarken. Soluksuzlaştı hecelerim her saniye sayıklarken. Kopamıyorum yol ayrımlarında vedalaşırken. Eskileri hatırlıyorum artık, yenileri unuturken. Kafesteyim, asılıyım anlamıyorum. İpimi bağlayan sen misin bilmiyorum. Çığlıklarıma hapsoldum kaçamıyorum. Zihnimde kıyametin, kopamıyorum. Karlar söndüremedi, içimdeki kor ateş. Sabahlarımı mahvediyor kayıp güneş. Belkide bizdik sarmaşık misali müşevveş. Yılmadan aşacaktık beraber iki tekeş. Bulutları severim seni bam

Edebiyat tarihinin büyüleyici açmazlarından biri, kendi elleriyle tek bir mısra bile kaleme almadığı halde, Türk şiirinin en güçlü ve en devasa üç şairine hayatlarının en güzel, en dokunaklı dizelerini yazdıran bir kadının hikayesinde gizlidir. Bu gizemli ve bir o kadar da derin kadın, Tomris Uyar’dan başkası değildir. Onun varlığı, şairlerin ruhunda bir sevgi çıkmazına, tutkulu bağlara ve ilişkilerin o tarif edilemez gelgitlerine dönüşmüştür. Bir kadının üç farklı şairin dünyasında nasıl üç ayr

Yenilgim için kurduysanız bu meydanı Hakkıyla yenileceğim söylerken Hakk'ı Eğer çevirmişse Şeytan tüm başları yan Diyeceğim ey can, sen de Allah'a dayan Sonra ne tekliğe, ne düşüşe gücenirim Asil bir taht olur tozlu dizlerim Mefhumumdan silinir zafer ve mağlubiyet İnadına kanar, inadına güler bu şahsiyet Her kıyamım işareti olur korkaklığınızın Seyircinin esareti bedelidir kararsızlığının Savurur beni susamış küheylanın dizginleri Siziyse susturandır yalanın zincirleri

İlhamım bu satırlara dökülen mavilerdi. Artık bana bakan gözler, veda sırasında gülüşün. Belki de yok olan ruhuma seslenişindi. İstemem benden ayrılmanı. Bana veda edişini, her adımda uzaklaşmanı. Özledim; sayıp döküp sonunda sarılışını. Atlatmıştım yorgunda olsam bu hayat karmaşasını. Mahvoluyorum, izlenmeye değmeyecek kadar trajedi. Bu genç kız bir aşk meltemine kapılıverdi. Sessizce deliriyorum, sesin gülüşümü besledi. Gözlerin bana vadedilmiş en güzel hediyeydi. Hislerim kayıp giderken yoklu

Gittiğin gün bitsin istedim de Bittiğim gün bile gidemedin içimden Öyle umutsuzca sevdim ki seni Hiç bir kelime tarif edemez hissimi Sustum, anla diye Ne sen anladın ne ben sustum Beyaz bir sayfa açtım sensizliğe En sevdiğim renk diye Yazmadım seni daha kara mürekkepler ile Beyaz gönlüm kirlenmesin diye Sen aslında hiç sevmedin beni Senin ellerin soğuk, kalbin karanlık Seni sevmek kara delik Seni düşünmek uçurum Sen ölümsün, zulümsün bana Bu aşkın panzehiri sensizlik de ben seninle ölmek istedim

Hayalperest düşler kesişmedi hiçbir eksende. Maviymiş, yeşilmiş karışmamış bu evrende. Mide bulantıları mahcup, tek bedende. Siyahta sana bir renk miydi söylesene. Sancılar içinde sana ulaşma derdindeyim. Ellerini uzatmak zorsa söyleseydin. Sen uslanmadığım en garip triplerimsin. Pes edip uyumak daha mı kolay senin için. Soğutmaya çalışıyorum acıları buzlarla. Erimeye başladı benimle onlarda. Silip atmak kolaydı sana aslında. Kurtuldun ama benden sonunda.

Bir nehir kavşağıydı sözler Ruh denizinden sıcaklara dökülürler Yanan yakan kadar acı döker Uğraştıkça zehir döker. Bir yanı ulu çınar gölgesi Bir yanı mor sümbül pençesi Yolun ucu değil ta kendisi Mutluluktu aralığın sisi. İki satır arası kandan ibaret Korkulu rüyalarımdı hayal et Savunma güneşli günleri bana Karanlık saltanattı bir tek. Bir viran gibi yaprak döker bu kış Kokun sanki bana bir nameli bakış İçimde sessiz sedasız bir yakarış Yavaş yavaş korkularım başladı. Büründü karanlık, döküld

Bir akşam üstü, gökyüzü yarım Sana benziyordu eksik kalan yanım Rüzgâr adını fısıldadı usulca Ben sustum içimde koptu kıyametler anım anım Gözlerin vardı, geceyi yakan Bir bakışınla değişirdi zaman Şimdi sokaklar sensiz ve soğuk Adımlarım kayıp, yolum darmadağın Unutulmaz dedik, geçer sandık Kalbimize yenildik, biz yanıldık Bir iz bıraktın, silinmez artık Adın içimdeyse bu en derin yarık Unutulmaz, ne kadar kaçsam Her şarkıda sana rastlasam Bir sen eksik bu kalabalıkta Ben hâlâ sana inansam Kırı