Doktor

Canlı bir bedende ölü bir ruh taşıyorum

Yüzüm güler, gözlerim ağlar, ağzım söyler de ruhum öylece susar...

Günler geçer, geceler gider ben uyuyup uyanırım

Ruhum sessizce bedenimden çıkmayı bekler

Öyle acı veriri ki bu sessiz çığlıklarım bedenime ruhum sızlar...

Ruh çıkmak ister beden tutsak etmiştir kendine...

Lokman hekim gelse çaresini bulamaz artık

Çare ondadır doktor, o ise uzaklarda

Ben ve biçare gönlüm onu arar onu bekler

O mesut, o mutlu, o habersiz

Ölüm fermanım elimde de mührü onun dudaklarında

Söyle şimdi doktor ruhum ağlarken bedenim kanar mı?

Yüzüm güler, ruhum sızlamaz mı?

Sen çare ararken apansız hastalığıma

Bakışı bir nefesim, gülüşü ilacım

Şimdi ruhum erdi muradına

Çıktı göğe izliyor sonsuz mutluluğu

Bedenim toprak altında soğuk, çürüyor

Sonsuz mutluluğu gökten onun gülüşüyle izliyor

İşte sevda budur doktor

Sonu ölüm olsa dahi, bedenim çamura bulansa bile

Ruhum onunla cennette...