Çayı Şekersiz İçen Ailelerin Misafir Geldiğinde Ortaya Çıkan Çay Kaşıkları

Bizim kültürde çay demek, hayatın ta kendisi demek. Ama son yıllarda evlerde çok acayip, sessiz sedasız bir devrim yaşandı: Şekeri bırakmak.

Gelin hikayeyi hep birlikte ele alalım...

Bir gün evin babası doktordan gelir ya da anne televizyonda bir sağlık programı izler ve o tarihi karar verilir: "Bundan sonra bu eve beyaz şeker girmeyecek!"

İşte o an, mutfağın en cefakar, en emektar elemanları olan o küçük çay kaşıkları için de bir gecede "erken emeklilik" günleri başlar.

^{Çay kaşığının serüveni. (Yapay zeka ile oluşturulmuştur.)}

Şeker evden tahliye edilince, günde yirmi kere o ince belli bardağın camına vurup "çın çın" diye şarkı söyleyen kaşıklar bir anda işsiz kalır. Günlük kaşık-çatal çekmecesinin en önünde duran o canım kaşıklar, yavaş yavaş çekmece içinde arkalara doğru itilir.

Zamanla yolları, sadece bayramda seyranda açılan o ağır, kadife kutulu çeyizlik çatal-bıçak takımlarıyla ya da salon vitrinindeki tozlu kristal bardakların içiyle kesişir. Artık onlar günlük hayatın bir parçası değil, adeta birer "eski zaman hatırasıdır".

Şekersiz içen evlerin en büyük imtihanı, kapının çalınması ve içeri çayı şekerli içen bir misafirin girmesiyle başlar. Çaylar taze taze doldurulur, altlıklar konur. Ev sahibi o meşhur soruyu sorar: "Şeker alır mıydınız?"

Misafirden "Evet, zahmet olmazsa iki tane" cevabı geldiği an, mutfakta gizli bir panik butonuna basılmış gibi olur. Çünkü o evde şekerli içen olmadığı için kaşıkların en son nereye saklandığı da tamamen unutulmuştur.

Ev sahibi bozuntuya vermeden mutfağa geçer, kapıyı arkasından hafifçe kapatır ve adeta bir define avcısı gibi çekmeceleri talan etmeye başlar. İçeriden fıs fıs sesler yükselir: "Hanım, kaşıklar neredeydi ya?", "En son geçen sene halamlar geldiğinde çıkarmıştık, baksana şu kavanozun arkasına!"

Uzun uğraşlar ve çekmece diplerini talan etmeler sonucunda bulunan o kaşıklar, aylardır stand-by modunda bekledikleri için hafiften matlaşmıştır, üzerlerinde bir "beklemişlik" havası vardır. Misafire ayıp olmasın diye hemen jet hızıyla suyun altına tutulur, kurulanır ve tabağın kenarına gururla yerleştirilir.

O kaşık salonda tekrar o özlenen "çın çın" sesini çıkardığında ev sahibi derin bir nefes alır. Şekersiz içen aile için o kaşık sadece bir metal parçası değildir; "Biz kendimizi sağlıklı yaşama adadık ama senin düzenine de saygımız sonsuz" demenin, o tatlı misafirperverliğin paslanmaz çelikten kanıtıdır.