Alaeddin Özdenören (20 Mayıs 1940, Kahramanmaraş - 26 Haziran 2003, Balıkesir), Türk şair, yazar ve felsefe öğretmenidir. Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında, özellikle Kahramanmaraş eksenli gelişen ve "Yedi Güzel Adam" olarak adlandırılan edebi grubun önde gelen isimleri arasında yer almıştır.

Şiir, deneme, inceleme ve hatıra türündeki çalışmalarıyla tanınan Özdenören, lirik ve manevi duyarlılığı yüksek şiirlerinin yanı sıra, kültürel batılılaşma, İslam dünyası ve medeniyet meseleleri üzerine kaleme aldığı düşünce yazılarıyla da Türk kültür hayatında iz bırakmıştır. İkiz kardeşi Rasim Özdenören ile birlikte edebiyata başlayan yazar, Diriliş, Edebiyat ve kurucuları arasında bulunduğu Mavera dergileri çevresinde gelişim gösteren yeni nesil İslami düşünce ve edebiyat kanonunun şekillenmesinde aktif rol oynamıştır.

Alaeddin Özdenören, 20 Mayıs 1940 tarihinde Kahramanmaraş’ta dünyaya gelmiştir. Kökeni İstanbul Eyüpsultan semtine dayanan ve Kahramanmaraş'a fen memuru (mühendis) olarak tayin edilen Hakkı Bey ile Kahramanmaraş’ın köklü ailelerinden Kısakürekler’e mensup Ayşe Nezahat Hanım’ın oğludur. Kendisiyle aynı gün doğan hikâyeci ve yazar Rasim Özdenören'in ikiz kardeşidir.

Özdenören’in çocukluk yılları ve şahsiyetinin şekillenmesinde, doğup büyüdüğü Kahramanmaraş’ın yerel kültürü ve coğrafi yapısının yanı sıra, babasının aile içinde korumaya özen gösterdiği İstanbullu kimliği, dil zevki ve edebi birikimi temel belirleyici unsurlar olmuştur.

İlköğrenimine Kahramanmaraş’ta başlayan Özdenören, babasının memuriyet görevleri sebebiyle eğitim hayatını farklı şehirlerde sürdürmüştür. İlkokul ve ortaokul yıllarını Malatya ve Tunceli gibi illerde geçiren Özdenören, babasının emekliye ayrılmasının ardından ailesiyle birlikte yeniden Kahramanmaraş’a dönmüştür.

Ortaöğrenim hayatına Kahramanmaraş Lisesi’nde devam etmiş; ancak ailesinin 1958 yılında tekrar İstanbul’a göç etmesi üzerine lise eğitimini 1962 yılında İstanbul Eyüp Lisesi’nde tamamlamıştır. Aynı yıl yükseköğrenim için İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’ne girmiş ve bu bölümden 1966 yılında mezun olmuştur.

Yükseköğrenimi sırasında aldığı felsefe ve mantık eğitimi, sonraki yıllarda kaleme alacağı teorik, kültürel ve edebi incelemelerin zeminini oluşturmuştur.

Üniversite mezuniyetinin ardından felsefe öğretmenliği mesleğine adım atan Alaeddin Özdenören, Türkiye’nin çeşitli illerindeki eğitim kurumlarında uzun yıllar görev yapmıştır. Bu kapsamda Kahramanmaraş, Çorum ve Mersin Atatürk liselerinde felsefe grubu öğretmenliği görevini yürütmüştür. Daha sonra Ankara’ya tayin edilerek Gazi Eğitim Enstitüsü, Halide Edip Adıvar Lisesi, Başkent Lisesi ve Ankara Fen Lisesi gibi köklü kurumlarda dersler vermiştir.

Eğitimcilik kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Kültür Bakanlığı bünyesinde bakanlık müşavirliği (başmüşavirlik) görevine getirilmiştir. Bu idari görevinden emekli olduktan sonra Balıkesir’e yerleşmiş ve yaşamının son dönemine kadar burada yazı çalışmalarına devam etmiştir.

İlk şiiri 1958 yılında Hamle dergisinde yayımlanmıştır. Kariyeri boyunca Diriliş, Edebiyat ve kurucuları arasında yer aldığı Mavera dergilerinde şiir ve yazılarını okuyucuya sunmuştur. Ayrıca Yeni Devir, Milli Gazete, Zaman ve Sağduyu gibi gazetelerde köşe yazarlığı yapmıştır.

Edebiyat dünyasındaki istikrarlı çalışmaları ve özgün şiir dili ile tanınan Alaeddin Özdenören, 1996 yılında Hece Yayınları tarafından yayımlanan Yalnızlık Gide Gide adlı şiir kitabıyla Türkiye Yazarlar Birliği (TYB) tarafından "Yılın Şairi" ödülüne layık görülmüştür. Bu ödül, şairin edebi kariyerindeki en önemli resmi kurumsal taltiflerden biridir. Ayrıca edebiyat dergilerindeki poetik yazılarıyla genç kuşak şairler üzerinde kalıcı bir teorik etki bırakmıştır.

Özdenören, Türk edebiyatında yerel duyarlılık ile evrensel manevi değerleri birleştiren bir edebi ekolün inşasına katkı sağlamıştır.

Kahramanmaraş Lisesi’ndeki öğrencilik yıllarında ikiz kardeşi Rasim Özdenören, Cahit Zarifoğlu, Erdem Bayazıt ve Mehmet Akif Inan gibi isimlerle oluşturdukları edebiyat mahfili, Türk edebiyat tarihinde "Yedi Güzel Adam" olarak isimlendirilmiştir. Bu grup bünyesinde, lise yıllarında Kahramanmaraş’ta geçmişte çıkarılan Hamle dergisini yeniden hayata geçirmiş ve yerel gazetelere sanat-edebiyat ekleri hazırlamışlardır.

İstanbul'a gelişiyle birlikte Sezai Karakoç ile tanışması, şairin kendi özgün sesini bulmasında tarihi bir dönüm noktası teşkil etmiştir.

Yazı hayatı boyunca Diriliş, Edebiyat, Kayıtlar, Hece, Edebiyat Ortamı, Yedi İklim, Ay Vakti ve Simya gibi edebi dergilerde şiir ve denemeler yayımlamıştır. Aralık 1976'da Cahit Zarifoğlu, Rasim Özdenören, Erdem Bayazıt ve Mehmet Akif İnan ile birlikte kurucusu olduğu aylık Mavera dergisi, 1990 yılına kadar yayımını sürdürerek Türk edebiyatında fikri ve edebi bir mektep vazifesi görmüştür. Özdenören ayrıca Yeni Istiklal, Yeni Devir, Milli Gazete, Zaman, Sağduyu ve Tutanak gibi gazetelerde güncel, kültürel ve siyasi içerikli köşe yazıları kaleme almış; bu yazılarının birçoğunda "Bilal Davut" müstear ismini (takma adını) kullanmıştır.

• Güneş Donanması (1975): Şairin ilk şiir kitabıdır ve içinde 13 adet şiir barındırmaktadır.
• Yalnızlık Gide Gide (1996): Önceki kitabındaki şiirlere yeni yazdıklarının ilave edilmesiyle oluşturulan ve Türkiye Yazarlar Birliği ödülü alan eserdir.
• Şiirler (1999): Genişletilmiş şiir derlemesidir.
• Bütün Şiirleri (2002): Şairin hayattayken yayımladığı son şiir kitabıdır; kronolojik gelişimini gösteren toplam 55 şiiri bir araya getirmiştir.

• Batılılaşma Üzerine (1983): Türkiye'nin modernleşme ve batılılaşma sancılarını kültürel boyutlarıyla ele alan düşünce eseridir.
• İnsan ve İslam (1984): İslam'ın insan tasavvuru ve modern dünya karşısındaki konumunu inceleyen denemeleridir.
• Devlet ve İnsan (1986): Birey ile devlet mekanizması arasındaki ilişkiyi felsefi ve sosyolojik düzlemde tartışan eseridir.
• Yakın Çağ Batı Dünyası ve Türkiye'deki Yansımaları (1986): Batı düşünce tarihinin Türkiye'nin entelektüel yapısına etkilerini çözümleyen çalışmasıdır.
• Şiirin Geçitleri (1997): Yakın dostları Cahit Zarifoğlu ve Mehmet Akif İnan'ın şiir dünyalarını, estetik anlayışlarını ve edebi miraslarını çözümlediği kritik yazılarından oluşur.
• Unutulmuşluklar (1999): Yazarın şahsi hatıralarını, edebi denemelerini ve çeşitli röportaj/konuşmalarını içeren kitabıdır.
• Açılı/Yorum (2004): Özdenören’in vefatının ardından geride bıraktığı kurgusal metinler, hatıra notları ve edebi değerlendirmelerin bir araya getirilmesiyle basılan postmortem eseridir.

Alaeddin Özdenören, klasik Türk şiirine ve felsefi metinlere derin bir ilgi duymuştur. Fuzûlî, Şeyh Galib, Ahmed Hâşim ve Sezai Karakoç çizgisindeki şiirsel estetiği yakından incelemiş, "Divan Şiiri Savunma İstemez" adlı makalesinde klasik şiirin özünün çağdaş bir duyarlılıkla yeniden yoğrulması gerektiğini savunmuştur. Sanatçının kendi şahsiyetini eserine yansıtması gerektiğine inanan Özdenören, şiirlerinde çocuk masumiyeti, kalp maneviyatı, hüzün ve yalnızlık gibi temaları felsefi ve metafizik bir derinlikle işlemeyi kişisel bir meşgale ve yaşam tarzı haline getirmiştir.

Özdenören, ikiz kardeşi Rasim Özdenören başta olmak üzere "Yedi Güzel Adam" kadrosuyla yaşamı boyunca çok sıkı ve ayrılmaz dostluk ilişkileri sürdürmüştür. Aile hayatındaki en dönüm noktası ve trajik gelişme, 1984 yılında sekiz yaşındaki oğlu Kerem Özdenören'i bir trafik kazasında kaybetmesi olmuştur. Bu kaybın ardından yazar, sosyal hayattan daha fazla uzaklaşarak içine kapanık bir yaşam sürmeye başlamış; yaşadığı derin evlat acısı ve melankoli, bu tarihten sonra ürettiği şiir ve denemelerindeki edebi tonun hüzün, yalnızlık ve ölüm temaları ekseninde daha da derinleşmesine doğrudan yol açmıştır.

Kültür Bakanlığı'ndaki müşavirlik görevini tamamlayıp emekliye ayrılmasının ardından Ankara'dan ayrılan Alaeddin Özdenören, daha sakin bir yaşam sürmek amacıyla Balıkesir’e yerleşmiştir. Burada inzivai bir hayat sürerken edebi dergilerle olan bağını koparmamış, yazı ve şiir çalışmalarını Balıkesir'deki evinden sürdürmeye devam etmiştir.

Alaeddin Özdenören, 26 Haziran 2003 tarihinde, yerleşmiş olduğu Balıkesir'de 63 yaşında vefat etmiştir. Cenazesi, yapılan törenlerin ardından Balıkesir Başçeşme Mezarlığı’na defnedilmiştir.

Vefatının ardından Alaeddin Özdenören'in Türk edebiyatına ve düşünce dünyasına yaptığı katkılar çeşitli akademik ve edebi çevrelerce incelenmiştir. Türk edebiyatının önemli dergileri şairin ardından özel sayılar ve bölümler hazırlamıştır. Bu kapsamda Hece dergisi (Nisan ve Eylül 2003, Sayı: 76 ve 81), Yedi İklim dergisi (Haziran-Temmuz-Ağustos 2003, Sayı: 159-161) ve Ay Vakti dergisi (Temmuz-Ağustos 2003, Sayı: 34-35) Alaeddin Özdenören özel bölümleri yayımlayarak şairin poetikası ve düşünce dünyası üzerine kapsamlı tahlillere yer vermişlerdir.

Özdenören, gerek felsefe öğretmenliği yaptığı dönemlerdeki öğrencilerine gerekse Mavera ve Edebiyat dergileri vasıtasıyla ulaştığı genç kuşak şair ve yazarlara hüzünle yoğrulmuş lirik ve manevi şiir diliyle ilham vermiştir. İkinci Yeni şiirinin imkanlarını (özellikle Cemal Süreya etkisini) geleneksel ve İslami bir duyarlılıkla harmanlama biçimi, modern Türk şiirinde gelenekle bağ kurmak isteyen yeni nesil muhafazakar-mütefekkir şairler için bir metodolojik örnek oluşturmuştur.