Bu madde henüz onaylanmamıştır.
Herkesin dağıldığı bir akşamüstünde, o sadece kendi içine çekiliyordu.
Arifiye sokaklarında hava karardı, ışıklar yandı, kuşlar uçtu.
Ama onun dünyasında zaman durmuş gibiydi.
Yalnızlık, sessizlik ve yarım kalmış hayallerle örülmüş bir balkonun köşesinde, geçmişin yankılarıyla yüzleşen bir kadın… Bir zamanlar öğretmen olmak isteyen, müzikle ruhlara dokunmayı düşleyen biri.
Olmamışların ağırlığı, olmuşların suskunluğu arasında sıkışmış bir yaşam.
Ama bazen sadece iki kelime, tüm suskunluğu bozabilir.
Bazen bir kalem, en iyi dost olur.
Ve bazen insan, en karanlık gecede bile kendine şöyle der:
“Yarın var.”
Zeynep Gök
