Ölü Toprağında Çiçek Açmazmış

Her gök gürültüsünde

Kalbine şimşek düşermiş insanın.

Seni bir yağmur damlasında kaybedince anladım.

O şimşekler sanki gökyüzüne değil de

Kalbimin en ücra köşelerine düşerdi.

Ve ben bunu canım çok yanınca fark ettim.

Küçüktü ya yaşım,

Gidebileceğin düşüncesini kavrayamamıştım daha.

Kalbim kaldıramaz sandım sensizliği.

Ve seni bir yağmur damlasında kaybedince

O damlaların içinde kayboldu sanki

Benim bütün hislerim.

Damlalar senin toprağına düşünce

Benim kalbimde çiçeği açmayacaktı.

Lakin senin toprağında bana çiçekler açtıran ya Rab,

Sen verdin, sen aldın.

Şu yağmur damlası gibi bütün nimetlerinle

Donatırken bizleri.

Ve bütün hislerimizi verirken küçük kalbimize,

Ve hatta o kalbi bile sen verirken,

Emaneti aldın diye ne diye kızayım sana,

İsyan edeyim ki?

Senden bu kadarmış deyip

Benden ne kadar olduğunu anlamaya çalışıyorum.

Yaşım küçüktü, biraz anlayamamışım.

Meğer ben seni kaybetmişim.

Ve seni kaybedince senin toprağında

Çiçek açtırmaya çalışmışım.

Yaşım küçüktü ya, anlayamadım:

Ölü toprağında çiçek açmazmış.