Necip (Sözlük)

(necīb نَجِيب) sıfat.

• Soylu, asil.

Necip kelimesi, Arapça ncb kökünden gelen necīb (نَجِيب) sözcüğünden türetilmiştir.

• Necīb, Arapça necebe (نَجَبَ) “(ağaç kabuğunu) soydu” fiilinin faˁīl vezninde sıfatıdır.
• Necīb, soyluluk ve asalet kavramlarını ifade ederken, köken itibarıyla "öz ve saf olma" anlamını da içerir.

• Sosyal Yaşam: Soylu veya asil bireyleri tanımlamak için.
• Edebiyat: Soyluluk ve asalet temalarını işleyen metinlerde.
• Din ve Tasavvuf: Manevi anlamda saf, temiz ve asil ruhları betimlemek için.

• Edebiyat: Şairler ve yazarlar, necip kişilikleri övmek için bu kelimeyi kullanmışlardır.
• Tarih: Soylu aileler veya liderler için bir unvan olarak.
• Sosyal Etiket: Davranışları ve karakteri asil olan kişiler için mecazi anlamda.

• O, necip bir aileden geldiği için herkes tarafından saygıyla anılırdı.
• Şair, eserinde sevgilisini necip bir ruh olarak tasvir etmişti.
• Necip insanların topluma kattıkları değerler her zaman unutulmaz.