Kendi Kendine İdare Eden Çocukların Sessiz Çığlığı

Bazı çocuklar erken büyür.
Kimseye yük olmamayı öğrenirler.
Ağlamamayı, istememeyi, idare etmeyi…

Dışarıdan bakıldığında “ne kadar güçlü”, “ne kadar olgun” denir.
Oysa bazen bu güç, duyulmayan bir ihtiyacın üzerini örten sessiz bir çığlıktır.
Çünkü bir çocuğun kendi başına yetebiliyor gibi görünmesi, gerçekten yeterince desteklendiği anlamına gelmez.
Bazen en çok yardıma ihtiyacı olanlar, hiç yardım istemeyenlerdir.
Bazı çocuklar erken yaşta sorumluluk alır. Kendi işini kendi görür, yardım istemez, sorun çıkarmaz. Bu durum çoğu zaman “olgunluk” ya da “güçlü olmak” olarak yorumlanır. Ancak bilimsel çalışmalar, bir çocuğun kendi kendine idare edebilmesinin yeterince desteklendiğini göstermediğini açıkça ortaya koyuyor.
Çocuk sessiz ve uyumlu olabilir.
Ama bu, her şeyin yolunda olduğu anlamına gelmez.
Araştırmalar, duygusal desteğin yetersiz olduğu ortamlarda büyüyen çocukların ihtiyaçlarını geri plana atmayı öğrendiğini gösteriyor. Bu çocuklar zorlandıklarını belli etmemeyi, yardım istememeyi ve sorun çıkarmamayı öğrenirler. Bu bir başa çıkma biçimidir; sağlıklı gelişimin göstergesi değildir.
Çocuklukta yeterli duygusal destek alamayan bireylerde ilerleyen yıllarda kaygı, değersizlik hissi, aşırı bağımsızlık, yardım istemekte zorlanma ve ilişkilerde mesafe sorunları daha sık görülmektedir. Desteksizlik çoğu zaman çocuğun iç dünyasında yalnızlık ve güvensizlik olarak yerleşir. Dışarıdan “sorunsuz” görünen çocukların içinde yoğun bir yalnızlık olabilir.
Bağlanma alanındaki çalışmalar, çocuğun yalnızca fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmasının yeterli olmadığını gösterir. Çocuğun duygularının fark edilmesi, anlaşılması ve düzenli olarak karşılık bulması ruhsal gelişimin temel taşlarındandır. Çocuk kendi başına yetiyor gibi görünse bile, eğer duygusal destek eksikse güvenli bağ gelişimi zarar görebilir.
Uzun vadeli araştırmalar, çocuklukta yaşanan duygusal ihmalin yetişkinlikte depresyon, kaygı bozuklukları, düşük benlik saygısı ve stresle başa çıkmada zorlanma ile ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Ve bu etkiler, görünürde “çok güçlü” çocuklarda da görülebilir.
Bir çocuğu desteklemek onu bağımlı yapmaz. Aksine, tutarlı ilgi ve duygusal destek; çocuğun daha sağlıklı, daha dengeli ve daha dayanıklı bir birey olmasını sağlar.
Belki o çocuk hiç sorun çıkarmadı.
Hiç ağlamadı.
Hep “ben hallederim” dedi.
Ama çocukların halletmesi gereken şeyler hayat değil, oyun olmalıydı.
Gerçek güç, yalnız kalmaya alışmak değildir.
Gerçek güç, ihtiyaç duyduğunda birine dönebileceğini bilmektir.
Bir çocuğun sessiz olması, yük taşımadığı anlamına gelmez.
Bazen en ağır yükler, en az ses çıkaran omuzlardadır.
Ve eğer sen o sessiz çocuklardan biriysen…
Bil ki eksik değildin. Fazla güçlü olmak zorunda bırakıldın.
Artık yalnız idare etmek zorunda değilsin.