İntikal (Sözlük)

(intiḳāl انتقال) isim.

1. Bir yerden başka bir yere veya bir durumdan başka bir duruma geçme, taşınma, göçme.
2. Birinden diğerine geçme, bulaşma.
3. Ölme.
4. Miras yoluyla bir mal veya mülkün birinden diğerine geçmesi.
5. Bir konudan başka bir konuya geçme.
6. Söylenen sözdeki anlamı ve maksadı anlama, kavrama.
7. Felsefe: Bir durumdan başka bir durumu mantıksal olarak sonuç çıkarma, çıkarsama.

İntikal kelimesi, Arapça nḳl kökünden türeyen intiḳāl (انتقال) sözcüğünden alıntıdır.

• Intiḳāl, Arapça naḳala (نَقَلَ) “taşıdı” fiilinin iftiˁāl vezninde VIII. masdarıdır.
• Türkçede farklı bağlamlarda, özellikle taşınma, geçiş ve değişim anlamlarında kullanılır.

• Hukuk: Miras yoluyla mülkiyetin intikali.
• Sosyoloji: Göç veya toplumsal değişimler.
• Felsefe: Bir fikirden başka bir fikre mantıksal çıkarım.
• Tıp: Hastalıkların bulaşması veya sirayeti.

• Gündelik Dil: Taşınma ve göçme durumlarını ifade eder.
• Din: Öbür dünyaya geçiş (ölüm) anlamında kullanılır.
• Edebiyat: Konu geçişlerinde bir anlatım aracı olarak.

• Ailesiyle birlikte başka bir şehre intikal etti.
• Hastalık, temas yoluyla hızla intikal etti.
• Hukuki süreçte, mülkün intikali mirasçılara resmen onaylandı.
• Felsefede, doğru bir çıkarım yapabilmek için intikal önemlidir.