Bu madde henüz onaylanmamıştır.
İnsan artık her şeyin hızlı olmasına alıştı.
Hızlı para, hızlı sonuç, hızlı yükseliş…
Bir şey hemen olmuyorsa başarısız sanılıyor.
Oysa bazı şeylerin geç olması, değersiz olduğu anlamına gelmez.
Bazen geç gelen şeyler daha kalıcı olur.
Çünkü yavaş ilerlemek çoğu zaman sadece zaman kaybetmek değildir.
İnsanın kendini tanıdığı, eksiklerini gördüğü ve güçlendiği bir süreçtir.
Hızlı gelen başarı bazen insanın sadece sonucunu değiştirir.
Ama yavaş gelen başarı, insanın karakterini değiştirir.
Çünkü uzun süren yollarda insan sabretmeyi öğrenir.
Her istediğine hemen ulaşamadığında öfkesini kontrol etmeyi öğrenir.
Düşe kalka ilerlerken kibir yerine olgunluk kazanır.
Ve en önemlisi, sahip olduğu şeyin değerini anlamaya başlar.
Kolay ulaşılmış birçok şey kolay kaybedilir.
Çünkü uğruna mücadele edilmeyen şeyin kıymeti tam hissedilmez.
Ama insan gecelerini verdiği, yorulduğu, vazgeçmemek için kendisiyle savaştığı bir şeyi kolay kolay harcamaz.
Yavaş ilerleyen insanlar genelde kendilerini başkalarıyla karşılaştırırken yorulur.
Birileri çoktan istediği yere ulaşmış gibi görünür.
Sosyal medya herkesi başarılı, mutlu ve tamamlanmış gösterir.
Bu yüzden insan bazen kendi yolunu küçümsemeye başlar.
Ama kimse bir insanın perde arkasını tam bilmez.
Kimin neyi ne bedelle elde ettiğini de.
Bazı insanlar hızlı yükselir ama aynı hızla dağılır.
Bazıları ise ağır ilerler ama temeli sağlam olur.
Çünkü karakter aceleyle oluşmaz.
Sabırla oluşur.
Hayal kırıklıklarıyla oluşur.
Beklemekle, tekrar denemekle, düşüp yeniden ayağa kalkmakla oluşur.
Hayatın en güçlü insanları genelde en hızlı kazananlar değil, en uzun süre mücadele edenlerdir.
Çünkü zaman insana sadece başarı vermez; dayanıklılık da verir.
Ve günün sonunda insan sadece “Neye ulaştım?” diye bakmaz.
“Bu süreç beni nasıl birine dönüştürdü?” diye de bakar.
Çünkü gerçek başarı sadece bir yere varmak değildir.
Oraya giderken kim olduğundur.