Belagat (Sözlük)

(belāgat بلاغة) isim.

1. Sözün etkili, güzel ve hitap edilen kişiye veya duruma uygun şekilde söylenmesi; fasih ve hâle uygun söz söyleme sanatı.
2. Etkili, güzel ve yerinde söz söyleme yeteneği.
3. Edebiyat: Konuyu tam ve doğru şekilde ifade eden, yorum gerektirmeyen, yapmacıktan uzak, düzgün anlatma sanatı; retorik.
4. Mecaz: Bir şeyin kendi özelliğini veya bir gerçeği sözsüz olarak ifade etme gücü; hâl diliyle anlatma.

Belagat kelimesi, Arapça blġ kökünden gelen belāğa(t) (بلاغة) sözcüğünden türetilmiştir.

• Belāğa(t), Arapça balaġa (بَلَغَ) “ulaştı, yetişti” fiilinin faˁāla(t) vezninde masdarıdır.
• Sözcük, etkili ve düzgün bir şekilde konuşma ve yazmayı, retorik sanatını ifade eder.

• Edebiyat: Etkili ve sanatsal bir üslupla yazılmış metinleri tanımlamak için.
• Dilbilim: Retorik sanatını ve söz sanatlarını inceleyen bir bilgi dalı olarak.
• Gündelik Dil: Güzel ve yerinde konuşma yeteneğini betimlemek için.

• Edebiyat: Şiir ve nesirde etkili bir üslubu tanımlamak için.
• Hitabet: Konuşmalarda dinleyiciyi etkileme sanatını ifade etmek için.
• Felsefe: Düşüncelerin güçlü bir şekilde ifade edilmesini tartışmak için.

• Şairin dizeleri, belagat sanatının en güzel örneklerinden biridir.
• Konuşmacının belagati, dinleyiciler üzerinde derin bir etki bıraktı.
• Bu metin, konuyu hiçbir yoruma gerek bırakmayacak şekilde belagatle açıklıyor.

• beliğ
• fasih
• fesahat