`dost` ile İlgili Madde Sonuçları

KökenDilimize Farsça ve onun daha eski bir formu olan Orta Farsçadan geçmiştir. Bu dillerde “arkadaş, sevgili, yar” anlamlarına gelen dōst دوست kelimesine dayanmaktadır. Bu sözcük Eski Farsçada yine aynı anlama gelen dauştā sözcüğünden evrilmiştir.Kullanım AlanlarıGünlük ve Sosyal Kullanım: Aralarında sevgi, saygı ve güvene dayalı derin bir bağ bulunan, sırdaş ve yakın arkadaş anlamında kullanılır.Edebî ve Tasavvufi Kullanım: Şiirlerde ve tasavvuf metinlerinde "Sevgili", "Mürşit" veya doğrudan "

Köken"Hemdem" kelimesi, Farsçadan Türkçeye geçmiş bir sözcüktür. Bu kelime, Farsça'da “birlikte” anlamına gelen hem- ön eki ile “nefes, soluk” ya da “an, zaman” anlamlarındaki dem kelimesinin birleşmesiyle oluşmuştur. Sözlük anlamı itibarıyla “aynı nefesi paylaşan” ya da “birlikte zaman geçiren” kişi demektir. Zamanla bu anlam, “yakın dost”, “gönüldaş” ve “dert ortağı” gibi duygusal yakınlığı ifade eden anlamlara evrilmiştir. Türkçeye ise Osmanlı döneminde, edebî ve halk dilinde kullanılmak üzer

Köken"Habip" kelimesi Arapça kökenlidir. "sevmek" anlamına gelen "hubb" kelimesinden türemiştir.Kullanım AlanlarıEdebiyat: Sevgiliyi, âşığı ya da çok değer verilen kişiyi tanımlamak için tercih edilir.Günlük Dil: Sevilen, değer verilen kimseler için dostça bir sıfat olarak kullanılır.Özel İsim: Erkek çocuklarına verilen bir ad olarak sevgi, dostluk ve bağlılık çağrışımı yapar.

KökenArapça nṣr kökünden gelen ˀenṣār أنصار “yardımcılar, izleyiciler, özellikle Hz. Muhammed'e Medine'de yardımcı olanlar” sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Arapça nāṣir ناصر “yardımcı” sözcüğünün efˁāl vezninde çoğuludur. Bu sözcük Arapça naṣara نصر “yardım etti” fiilinin fāˁil vezninde tekilidir.【1】 Kullanım Alanlarıİslam Literatürü: Ensar, Mekke'den Medine'ye hicret eden Müslümanlara yardım eden Medineli Müslümanlar için kullanılır. Bu terim, Hz. Peygamber'i ve muhacirleri yurtlarında barındı

KökenTürkçe kökenli olan sözcük, gönül sözcüğü ile ortaklık ve beraberlik bildiren -daş ekinin birleşmesiyle oluşmuş bir yapı olarak kullanılmaktadır. Sözcük, yapısal olarak aynı duyguları paylaşan ve samimi bir bağla birbirine bağlı olan dostları ifade etmek amacıyla kullanılmaktadır.​Kullanım Alanları​Günlük Dil: Duyguları ve düşünceleri bir olan, aynı değerleri paylaşan yakın dostları ve yoldaşları tanımlamak için kullanılmaktadır.​Edebiyat: Klasik ve modern metinlerde derin bir gönül bağıyla

Sevgili Günlük,Bugün dünden çok daha farklı, çok daha aydınlık bir sabaha gözlerimi açtım. Geçtiğimiz günlerde sana içimi dökerken, göğüs kafesime oturan o ağır kayadan, insanların birbirine ne kadar yabancılaştığından, sokakların grileştiğinden ve "kalabalık yalnızlık" adını verdiğim o boğucu hislerden uzun uzun bahsetmiştim. O satırları yazarken haklıydım, hissettiğim her duygu zerresine kadar gerçekti. Sokaklarda yürürken yüzüme çarpan o donuk bakışlar, ekranlara hapsolmuş ruhlar... Hepsi ora

KökenAdaş kelimesi, Türkiye Türkçesinde “isim” anlamına gelen ad sözcüğüne, yine Türkiye Türkçesine özgü olan +daş (birlikte olma, ortaklık bildiren) eki getirilerek türetilmiştir. Bu yapı, “adı aynı olan kişi” anlamına gelir ve formasyon bakımından yoldaş, soydaş, meslektaş gibi ortaklık bildiren sözcüklerle aynı yapıdadır. +daş eki, bir niteliği, durumu veya özelliği paylaşan kişiler arasında bağ kurar; dolayısıyla adaş, “ismi paylaşan kimse” şeklinde anlam kazanır.Kullanım AlanlarıGünlük Dil:

Köken"Yaren" kelimesi Farsça kökenlidir. "Dost, arkadaş" anlamına gelen "yâr" kelimesinden türemiştir.Kullanım AlanlarıHalk Kültürü: Yârenlik geleneğinde ortak sohbet, saz ve söz ortamı anlamına gelir.Edebiyat: Şiirlerde sevgiliye hitapta veya dostluk duygusunu anlatmakta kullanılır.Günlük Dil: Samimi, gönül bağı olan arkadaşlar arasında kullanılır.Müzik: Türk halk müziğinde “yâren meclisi” kavramıyla yer alır.