The Lunchbox Film Eleştiri

Sinemada sıkça maruz kaldığımız o şatafatlı, büyük tesadüflere ve abartılı duygusal patlamalara dayanan romantik kurguları bir kenara bırakın. "The Lunchbox", büyünün ve mucizenin aslında gündelik hayatın en sıradan detaylarında saklı olduğunu fısıldayan, oldukça nahif ama bir o kadar da sarsıcı bir eser. Milyonlarca insanın nefes aldığı, durmaksızın hareket eden kaotik Mumbai sokaklarında, birbirini hiç görmemiş iki insanın sadece yemekler ve mektuplarla kurduğu bu bağ, bize "gerçek iletişimin" ne olduğunu yeniden sorgulatıyor.

Hikâyenin temelinde, Mumbai'nin o meşhur ve kusursuz işlediği iddia edilen "Dabbawala" (sefer tası taşıyıcıları) sistemi yatıyor. Harvard Üniversitesi'nin bile vaka çalışması yaptığı, İngiltere kralının bizzat kontrol ettiği, hata payının milyonda bir olduğu söylenen bu sistem, o "milyonda birlik" hatayı yapıyor ve genç, mutsuz bir ev kadını olan Ila’nın eşi için hazırladığı özenli yemekler, emekliliğine gün sayan, içine kapanık ve huysuz bir dul olan Saajan Fernandes'in masasına ulaşıyor. Film bize tam da burada çok güçlü bir mesaj veriyor: Bazen hayatımızdaki en güzel dönüm noktaları, o kusursuz sandığımız planların bozulduğu, "yanlışlık" dediğimiz çatlaklardan sızar.

Kitap veya film eleştirilerinde sıkça bahsettiğimiz o "modern zaman yalnızlığı", bu filmde adeta ete kemiğe bürünüyor. Etrafı milyonlarca insanla çevrili olsa da eşi tarafından görülmeyen, evinin duvarları arasına hapsolmuş Ila ile; kalabalık trenlerde her gün işe gidip gelen ama kimsenin dönüp yüzüne bakmadığı, geçmişin hayaletleriyle yaşayan Saajan... Kendi hayatlarında çevrelerindekiler için "görünmez" olan bu iki insan, sefer tasının katmanları arasına sakladıkları küçük notlarla birbirleri için "görünür" hale geliyorlar. Film, metropollerin o kalabalık yalıtılmışlığını yüzümüze vururken, birinin bizi gerçekten dinlemesinin (ya da okumasının) ne kadar büyük bir temel ihtiyaç olduğunu hatırlatıyor.

Günümüzde her şeyin anlık mesajlaşmalarla, saniyelik bildirimlerle tüketildiği bir çağda, The Lunchbox bizi analog bir iletişimin yavaşlığına ve derinliğine davet ediyor. Ila'nın yemeğe kattığı baharatın dozu veya tuzun eksikliği, o günkü ruh halini Saajan'a anlatırken; Saajan'ın el yazısıyla kağıda döktüğü dürüst kelimeler, Ila'ya yıllardır aradığı insani değeri sunuyor. Karakterler birbirlerini bir ekrana bakarak değil, bir yemeği tadarak ve bir kağıdın dokusunu hissederek tanıyorlar.

Film, izleyiciye geleneksel, altı çizilmiş bir "mutlu son" dayatmak yerine değişimin ve umudun ta kendisini sunuyor. Karakterlerin o küçük sefer tası sayesinde birbirlerinde bulduğu cesaret, kendi hayatlarıyla, eksiklikleriyle ve korkularıyla yüzleşmelerini sağlıyor. Filmin hafızalara kazınan o unutulmaz repliğinde de altı çizildiği gibi:

"Bazen yanlış trenler, insanı doğru yerlere götürür."

Eğer yavaş tempolu, insan ruhunun derinliklerine inen, hüznü ve umudu aynı tabakta sunan sahici bir hikâye arıyorsanız, bu eşsiz tesadüf kesinlikle izlenmeye ve üzerine düşünülmeye değer.