İşte tam o gün…
O gün çıktım yola.
Nereye gittiğimi,
Nasıl gittiğimi bilmeden çıktım.
Hoşça kal demeden,
Sarılmadan,
Son kez güldüğünü görmeden
Çıktım…
Artık yalnızdım.
Yeni bir hayat,
Yeni insanlar…
Ama acı bir gerçek vardı:
Bu “yeni hayat”,
Aslında kaybettiğim hayatımdı.
Yani yeni değildi.
Benimdi…
Ama benim hiç olmamıştı.
Ben bunu bilerek,
Yine de “yeni bir hayat” dedim.
Artık başlıyorum
Yeni hayatıma.
Ve sana…
Teşekkür ederim.
Çünkü seni kaybederken
Kendimi kazandım.
Yıldırım, Melisa. “Seni Kaybederken Kendimi Kazandım.” Yayımlanmamış şiir, 2026.