Ne kadar değişti insanlar artık.
Eskiden pembe idiler; tozlanmaya korkuyorlardı.
Beyazdılar; kirletmemeye çalışıyorlardı.
Sarıydılar; etrafa mutluluk saçıyorlardı.
Ve kırmızıydılar; yüzlerinden utanç okunuyordu.
Peki ya şimdi ne oldu bu insanlara?
Simsiyah oldular; tüm renklerini soğurdular.
Artık yüzlerinde o kırmızı renkten eser yok şimdi.
Üzerlerine düşen çamuru bile temizlemiyorlar;
Aksine, daha da çamura batıyorlar.
Umutların yerini intikam almış.
Mutluluğun yerine kıskançlık kazanmış.
Utancın yerini, ondan başka her şey almış.
Ve kalplerin yerini, yalanlar yuva yapmış.
Arslan, Gülşen. “Kaybolan Renkler.” Yayımlanmamış, el yazması şiir. 2026.