İstanbul'un En Islak Günü: Hamilton'ın Yedinci Tacı

2020 yılı Formula 1 dünyası için sıradan bir yıl değildi. Pandemi, iptal edilen yarışlar, rekorlar ve pistleri sarsan bir kaza... Ama her şeyin ortasında bir isim vardı: Lewis Hamilton. Bu yazıda 2020 sezonunu, İstanbul'da yazılan tarihi ve F1'in o yıl bize yaşattıklarını anlatıyorum.

Formula 1, FIA yani Uluslararası Otomobil Federasyonu tarafından onaylanan dünyanın en prestijli ve en yüksek tek kişilik otomobil yarış sınıfıdır. Kısaca F1 olarak bilinen bu şampiyona, her yıl dünyanın farklı köşelerinde düzenlenen Grand Prix yarışlarından oluşur. Sezon boyunca her yarıştan toplanan puanlar, hem pilotlar şampiyonasında hem de takımlar şampiyonasında belirleyici olur. Yani sadece en hızlı pilot değil, en tutarlı, en zeki ve en stratejik olan kazanır. Bu da F1'i sıradan bir hız yarışından çok daha fazlası yapan şeydir. Bir pit stop kararı, bir lastik seçimi, hatta bir fırtına bile tarihin seyrini değiştirebilir. Ben de yıllardır bu eşsiz kombinasyonu büyülenmiş gözlerle izliyorum.

Formula 1'in kökenleri 1920'li ve 1930'lu yıllarda Avrupa'da düzenlenen Grand Prix yarışlarına dayanır. FIA'nın 1946 yılında yarış kurallarını standartlaştırmasıyla birlikte F1'in temelleri oluşmaya başladı ve ilk resmi Dünya Sürücüleri Şampiyonası 1950 yılında düzenlendi. Bu tarihi şampiyonanın ilk yarışı İngiltere'deki Silverstone Pisti'nde gerçekleşti ve İtalyan Giuseppe Farina ilk Formula 1 şampiyonu oldu. O günden bu yana onlarca efsane pilot, onlarca unutulmaz an ve pek çok tarihi dönüm noktasıyla F1, bugün dünyanın en çok izlenen motor sporu haline geldi. Juan Manuel Fangio, beş dünya şampiyonluğuyla sporun ilk yıldızı oldu; ardından Lotus, Ferrari ve McLaren gibi markalar sahneye çıktı, Jim Clark ve Niki Lauda gibi isimler efsaneleşti. Yıllar içinde teknoloji, güvenlik ve rekabet katmanlandıkça F1 de büyüdü, derinleşti ve milyonlarca insanın kalbinde ayrı bir yere oturdu.

2020 yılına girerken kimse o yılın bu kadar çalkantılı geçeceğini tahmin edemezdi. F1 de bundan nasibini aldı. Normalde 22 yarıştan oluşması planlanan sezon, COVID-19 pandemisi nedeniyle 17 yarışa indirilmek zorunda kalındı. Sezon ancak Temmuz ayında Avusturya'da başlayabildi ve Aralık ayında Abu Dabi'de sona erdi. İlk 8 yarış tamamen seyircisiz düzenlendi. Tribünler boştu, pistlerin etrafında o tanıdık kalabalık sesi yoktu ama motorlar yine de gürledi, yarış yine de devam etti. F1, her şeye rağmen durdurulamadı. Wikipedia

Pandemi o kadar ani bir şekilde kapıya dayandı ki, McLaren takımı bir çalışanının pozitif test sonucu çıkması üzerine Avustralya yarışından çekilmek zorunda kaldı ve organizatörler de yarışı başlamadan iptal etmek durumunda kaldı. Bu, F1 tarihinde görülmemiş bir andı. Yarış öncesi iptal, herkesi şok etti. Ama bu, 2020 sezonunun daha başından ne kadar sıra dışı bir yıl olacağının da habercisiydi.

2020 sezonu boyunca piste çıkan 20 pilot içinde bir isim vardı ki farklıydı. Lewis Hamilton. Mercedes'in bu olağanüstü pilotu, o sezon adeta başka bir boyutta yarıştı. Sezon boyunca 10 zafer kazandı ve rakiplerine neredeyse hiç nefes aldırmadı. Onu izlemek bazen hem çok kolay hem de çok zor oluyor; kolay çünkü zaten kazanacakmış gibi bir his yerleşiyor içime, zor çünkü bu kadar mükemmelliği izlemek insanı neredeyse şaşkına çeviriyor.

Formula 1 bu sezon yalnızca iki pilot kendi adına zafer kazanmayı başardı. Pierre Gasly İtalya'da Monza'da sürpriz bir galibiyete imza atarken, Racing Point'ten Sergio Perez de ilk kez kazananlar arasına girdi. Lance Stroll ise kariyerinin ilk pole position'ını elde etti. Ama tüm bunlar Hamilton'ın gölgesinde kaldı. O sezon gerçekten Hamilton'ın sezonuydu, tartışmasız.

Hatta sezonun sonlarına doğru Hamilton, Sakhir Grand Prix haftasında COVID-19'a yakalandı ve yarışa çıkamadı. Mercedes yedek pilotu George Russell Hamilton'ın koltuğuna oturdu. Bu kadar baskı altında, bu kadar zorlu bir süreçte bile Hamilton'ın bıraktığı boşluk herkese ne kadar büyük bir pilot olduğunu bir kez daha hatırlattı.

15 Kasım 2020. İstanbul Park pisti ıslaktı, soğuktu ve adeta her şeyin aleyhine döndüğü o gün, gökyüzü sanki de biliyordu bu anın ne kadar ağır olduğunu. Hamilton 6. sıradan başlamıştı; pist yeni asfaltı yüzünden buz gibi kaygandı, hava onu tutmuyordu, her virajda araçlar savruluyordu. Ama Lewis Hamilton için bu sadece bir yarış günüydü, daha doğrusu tüm bir hayatın özeti olan bir gündü. Virajdan viraja geçtikçe rakipler ya döndü ya battı ya da sadece izledi. 36 tura liderlik eden Lance Stroll pist kurumaya başlayınca geriye düştü, Hamilton ise eskimiş ara lastikleriyle rakiplerini birer birer geçerek liderliği aldı ve büyük bir farkla yarışı tamamladı.

Yarışı kazanarak 7. dünya şampiyonluğuna ulaştı ve Michael Schumacher'in yıllarca dokunulmaz sayılan rekoruna ortak oldu. Onlarca yıl önce küçük bir çocuk olarak televizyon ekranından Grand Prix yarışlarını izleyen o çocuk, şimdi İstanbul'un ıslak asfaltında tarihin en büyük rekoru kırıyordu. Telsizden gelen tebrik mesajlarını duyduğunda sesi titredi, gözleri doldu. Yavaşlama turunda gözyaşlarını tutamadı. "Ailemle birlikte bunu hayal ederdik, bu hayallerimizin çok çok ötesinde" dedi. Ben o anı ekranda izlerken içimde tuhaf bir şey oldu; sanki ben de o pistteydim, sanki ben de o anın bir parçasıydım. Lewis'i desteklemek bazen bu kadar duygusal oluyor işte.

İstanbul'daki o tarihi anın üzerinden yalnızca iki hafta geçmişti ki F1 dünyası bu kez nefesini bambaşka bir nedenle tuttu. 29 Kasım 2020 tarihi, Formula 1 camiasının hafızasına silinmez biçimde kazındı. Bahreyn Grand Prix'sinin ilk turunda Haas pilotu Romain Grosjean başka bir araçla temas ederek bariyerlere çarptı. Çarpmanın şiddetiyle araç ikiye ayrıldı ve alevler içinde kaldı.

O görüntüler ekrana düştüğünde tüm dünyanın nefesi kesildi. Alevler o kadar büyüktü, o kadar yoğundu ki kimse bir şey yapamadan sadece baktı. Saniyeler geçti, o saniyeler dakika gibi hissettirdi. Sonra bir hareket, bir siluet. Grosjean, halo güvenlik sistemi sayesinde kafadan bariyerlere girmekten kurtuldu ve alevlerin arasından kendi başına çıkmayı başardı. 34 yaşındaki pilot, yalnızca ellerinde ve ayak bileklerinde hafif yanıklarla kurtuldu. Bu bir mucizeydi, başka kelime yok. O gün F1'in ne kadar tehlikeli bir spor olduğunu bir kez daha gördük; ama aynı zamanda mühendislerin, güvenlik ekiplerinin ve özellikle halo sisteminin bir hayatı nasıl kurtarabileceğini de gördük. Grosjean o kazadan sonra "Halo'ya karşıydım ama artık F1'e getirilen en büyük yenilik olduğunu düşünüyorum" dedi. Haklıydı.

2020 sezonu, F1'in yalnızca hız ve rekabetten ibaret olmadığını bir kez daha kanıtladı. Pandemi gölgesinde başladı, boş tribünlere rağmen devam etti, İstanbul'da tarih yazıldı ve Bahreyn'de bir mucize yaşandı. Lewis Hamilton bu yıl sadece bir şampiyon olmadı; 7. kez zirveye çıkarak kendini F1 tarihinin tartışmasız en büyük isimlerinden biri olarak konumlandırdı. Ama benim için Hamilton'ı özel kılan şey sadece kupalar ve rekorlar değil. O podyuma çıktığında ağlayan, kazandığında bile mütevazı kalan, kaybettiğinde başını dik tutan bir insan. Irk ayrımcılığına karşı sesini yükseltmekten çekinmeyen, pisteki kadar hayatta da mücadele eden biri. Bir Formula 1 pilotunun çok ötesinde, duruşuyla, sözleriyle ve yüreğiyle örnek bir insan. Ben onu Mercedes'te de sevdim ve hangi takımın kokpitine oturursa otursun onu desteklemeye devam edeceğim. Çünkü Lewis Hamilton için takım değil, o pilotun kendisi önemli. O pistteyken tarih yazılıyor ve ben bu tarihin tanığı olmaktan büyük bir mutluluk duyuyorum. Ve şunu da söylemeliyim ki bu heyecan yakında Türkiye'ye geri dönüyor; İstanbul Park'ın 2027 sezonundan itibaren yeniden Formula 1 takvimine dahil edileceği ve 2031'e kadar takvimde kalacağı resmi olarak açıklandı. Bu haberi duyduğumda içimde o tanıdık his uyandı, 2020'nin o ıslak ve soğuk Kasım gününde hissettiğim şeyin aynısı. İstanbul Park'ta F1 izlemek sadece bir yarış izlemek değil, tarihin içinde olmak demek. Ve ben o tarihin bir parçası olmaya sabırsızlanıyorum.