Dünya Ayağa Kalktı: Bir Din Meselesi Değil, İnsanlık Meselesi

New York'tan İstanbul'a, Londra'dan Sydney'e sokaklar haykırdı. Biliyorsunuz ki Bazı acılar sınır tanımaz. Bazı sesler duvarlara, bayraklara, pasaportlara aldırmadan yükselir ve tüm dünyada yankılanır. Filistin için yükselen ses de işte böyle bir ses. Bu sokakları dolduranlar sadece Müslümanlar değildi. Yahudiler, Hristiyanlar, ateistler, öğrenciler, emekliler, sanatçılar, işçilerdi ve hepsi aynı yerde, aynı çığlıkla buluştu.

İstanbul'da, tarihin her köşesine işlemiş o köprüde, 520 bin kişi omuz omuza durdu. Farklı partilerden insanlar, farklı inançlardan, farklı kuşaklardan... Ama ortak bir şey vardı: Vicdanın sesi. Galata Köprüsü o gün bir protesto alanı değil, insanlığın aynasına dönüştü.

^{Galata Köprüsü'nde Filisitin'e destek yürüyüşü (Anadolu Ajansı)}

Hiç kimseye "Sen Müslüman mısın ki buraya geldin?" diye sorulmadı. Çünkü soru buydu zaten: İnsan mısın? Bu bir din savaşı değil. Bu, çocukların altında kaldığı enkaz. Bu, annenin bebeğini sarıp sarmalarken bomba sesini duyması. Bunu duyan herkesin yeri ise bu sokaklar.

New York. Dünyanın belki de en kalabalık, en gürültülü, en aceleci şehri. Ama Filistinli tutukluların anılması için düzenlenen yürüyüşte o şehrin tam göbeği durdu. İnsanlar kaldırımı değil, vicdanlarını doldurdu. Bu şehirde her inanç, her renk, her dil bir aradaydı. Onların ellerinde Filistin bayrakları vardı ama çığlıkları evrenseldi: Bir halk, gözlerimizin önünde tarihten silinmeye çalışılıyor. Ve biz buna dur demek için buradayız.

^{New York’ta Filistin’e destek yürüyüşü (Anadolu Ajansı)}

New York sokaklarında yürüyen o kalabalık içinde Yahudi grupların taşıdığı pankartlar dikkat çekiyordu: "Not in our name" Bizim adımıza değil. Aslında bu söz, meselenin hiçbir zaman bir din savaşı olmadığının en güçlü kanıtıydı.

Avustralya'da binlerce kişi caddelere döküldü. Sydney, Melbourne, Brisbane ve daha nicesi. Okyanusun öte yakasında, Filistin'e coğrafi açıdan en uzak ülkelerden birinde, insanlar ellerinde fenerlerle yürüdü. Onları buraya getiren ne petrol çıkarı, ne jeopolitik hesaptı. Onları buraya getiren sadece şuydu: bir çocuğun fotoğrafını gördüler ve içlerinde bir şeyler kırıldı.

^{Avustralya'da Filistin'e destek gösterileri (Anadolu Ajansı)}

İşte bu sorunun cevabı, her şeyi değiştiriyor. Yürüyenler arasında Yahudi Amerikalı aktivistler vardı ve taşıdıkları pankartlar, bu meselenin din üzerinden okunmasının bir manipülasyon olduğunu haykırıyordu. Yürüyenler arasında seküler Avrupalı gençler de vardı. Onların bölgeyle hiçbir kültürel bağları yoktu ama ekranda gördükleri o yıkıntı onların evde oturmalarına izin vermedi. Bu insanları bir araya getiren inanç değil, vicdan sesi oldu. Filistin meselesi artık yalnızca Ortadoğu'nun değil, tüm insanlığın vicdanını test eden bir turnusol haline geldi.

Bu yazıyı, taraf olmak için değil, insan olmak için yazdım. Takdir edersiniz ki Filistin'de yaşananları siyasi bir mesele olarak görmek artık mümkün değil. Ortada siyaset değil, insanlar var. Binlerce sivil hayatını kaybetti. Bir nesil enkaz altında büyüyor. Dünya sokaklarında yürüyenler de tam bunu söylüyor: Bu bir hesap değil, bir çığlık. Bu bir blok değil, bir ayna. Ve o aynadan bakan herkes, aynı şeyi görüyor.