Çünkü görmemiz gereken bir şey var.
Labirent ( Yapay zeka ile oluşturulmuştur)
Travmatik bir hadise yaşandığında orada durur ve makul bir süre de kalırız. Çünkü görmemiz gereken bir şey vardır. Hayat, her zamanki hâliyle hiçbir şey olmamış gibi akmaz. Orada, tam olarak gördüğümüz yerde biraz kalırız ki yaşanan şeyin neden öyle olduğu üzerine düşünmek için bir zaman yaratabilelim. Hadisenin üzerine konuşarak, insanlık olarak kümülatif bir bilgi üretmek ve çözüm geliştirebilmek için bir alan; dahası, aksiyon alabilmek için gereken toplu/potansiyel enerjinin oluşabilmesi ancak bu boşlukla mümkün olur. Tam da bu travmatik atmosferin kabul edilebilir bir süre bozulmaması makul ve beklenen yastır.
Değişim, meydana gelen her ne ise onun olağan akışın dışında, münferit düzleminden çıkarılıp sorun olarak kabul edilmesiyle başlar. Sorunun ne olduğunu tespit etmeye çalışır, kaynaklarını araştırır, birbirimizle konuşur, yazılar yazar, filmler çeker, söyleşiler yapar, uzmanlara sorar, fikir inşa ederiz. Siyasi ve sosyal iklimi değiştiren şey, bu eylemler silsilesidir. Bu iklim içinde kaldıkça odağımızı kaybetmez ve odaklandıkça büyütür, konuyu mercek altına alır ve daha derinlemesine ele alabiliriz.
Bu toplumsal potansiyel enerjiyi kendi iç dinamiklerimizle üretmemiz gerekir ki sonrasında değişim için gereken kinetik/hareket/aksiyon enerjisine dönüştürebilelim. Elbette olayın yarattığı hasar düzeyinde bir ağırlık bu sürenin ve değişim için gereken odaklanma ve durma halinin en belirleyici ölçütüdür.
Her şey önce topun vurularak havaya atılmasıyla başlar.
O hâlde her yazı, bir yerden alıp bir yere varma, kişiyi A noktasından B noktasına götürme gayesindeyse —ki pek çok zaman da “sanat, sanat içindir” diyerek bu sorumluluktan kendimizi özgürleştirme eylemini oldukça anlayışla karşılayacağımızı kabul ederek— bu sefer toplum için de bir çıktı üretme isteğiyle geriye bir cümle bırakmak istersek, şöyle bir kelime yumağı seçmek isterim.
Anomali tanımlaması, mevcut durumu istisna düzlemine çekerek odağımızı kaybetmemize sebebiyet vereceği için bu bakış açısından uzaklaşmalı ve toplumsal bir çözülmenin varlığını kabul ederek ilerlemeliyiz. Bu, bir şeyler yapılması gerektiğinin “önceliklendirilmesi” konusunda birincil bir şarttır.
Bu sorunu çözmek için biraz kolları sıvamalı, taşın altına elimizi koymalı ve daha iyisini yapmalıyız.
Bu bir manifestodur!
