Babadağ (İlçe)

Ege Bölgesi'nde, Denizli iline bağlı bir idari birim olan Babadağ ilçesi, adını aldığı Babadağı'nın eteklerinde yer almaktadır. Coğrafi sınırları itibarıyla doğusunda Denizli il merkezi, batısında Aydın ilinin Karacasu ilçesi, kuzeyinde Sarayköy ve güneyinde Tavas ilçesi ile çevrilidir. İlçenin yüzölçümü kaynaklarda 136 km² ile 172 km² arasında belirtilmekte olup deniz seviyesinden yüksekliği ortalama 850 metredir. Bölgenin arazi yapısı genel olarak dağlık ve engebeli bir karakter sergilemektedir. İklimsel açıdan Akdeniz bölgesinin iç kısımlarında görülen özelliklerin hâkim olduğu ilçede, yıllık yağış miktarı yaklaşık 700 kg/m² olarak kaydedilmiştir.

Babadağ'ın yerleşim tarihçesi yaklaşık 700 yıllık bir geçmişe dayanmaktadır. Bölgedeki ilk yerleşimin, 1071 Malazgirt Savaşı'ndan sonra Oğuz Türklerine mensup bir yörük aşiretinin 1386 yılında Oğuzlar köyüne yerleşmesiyle başladığı kabul edilmektedir. İlçenin tarihsel süreç içerisinde Beşikkaya, Beşikköy ve Yeniköy gibi isimlerle anıldığı; daha sonra Sarayköy'de görev yapan bir kadının bölgeye yerleşmesi veya yerel halktan birinin kadılık eğitimi alması sebebiyle "Kadıköy" ismini aldığı ifade edilmektedir. 1528 yılına ait Osmanlı tapu tahrir defterlerinde bölgenin köy statüsünde kayıtlı olduğu görülmektedir. Kadıköy isminin İstanbul'daki aynı isimli semt ile posta işlemlerinde karışıklığa yol açması neticesinde, belediye meclisinin kararıyla 1935 yılında ilçenin ismi "Babadağ" olarak değiştirilmiştir. 1877 yılında belediye teşkilatı kurulan yerleşim birimi, 1988 yılında Sarayköy'den ayrılarak müstakil bir ilçe statüsü kazanmıştır.

İlçenin temel ekonomik faaliyet kolu, köklü bir geçmişi bulunan dokumacılık sektörüdür. Başlangıçta el tezgâhları ile yürütülen bu zanaat, 1965 yılından itibaren yerini motorlu tezgâhlara, 1985 sonrasında ise tam otomatik teknolojik makinelere bırakmıştır. Günümüzde ilçede ham bez, pike, havlu, çarşaf, kanaviçe ve çocuk bezi gibi ürünlerin üretimi gerçekleştirilmektedir. Sanayi altyapısı bünyesinde 27 adet dokuma ve haşıl fabrikası ile çok sayıda atölye faaliyet göstermekte; haftalık yaklaşık 300 ton iplik mamul maddeye dönüştürülmektedir. Tarım ve hayvancılık, arazi yapısının engebeli ve sulanabilir alanların kısıtlı olması nedeniyle ikincil bir faaliyet olarak sürdürülmektedir. Tarımsal üretimde hububat, kestane, ceviz, elma ve meyve çeşitleri ön plandadır.

^{Dokumacılık (}Denizli İhracatçılar Birliği⁾

İlçenin nüfusu 2014 yılı verilerine göre 6.623 civarında tespit edilmiş olup arazi yetersizliği ve tekstil sektöründeki değişimler nedeniyle zaman zaman dış göç verdiği gözlemlenmiştir. Sosyal yapıda aile bağlarının ve yardımlaşma kültürünün ön planda olduğu belirtilmektedir. Bölgenin mimari yapısında ahşap ve tuğla kullanımı yaygındır; 1879, 1932 ve 1944 yıllarında yaşanan büyük yangınlar nedeniyle eski dönemlere ait sivil mimari örneklerinin çoğu günümüze ulaşamamıştır. Yerel mutfak kültüründe keşkek, kuyu tandırı ve kapama gibi yemekler öne çıkmaktadır. Eğitim alanında okuma yazma oranı %90'ın üzerinde seyretmekte olup ilçedeki eğitim kurumları büyük oranda hayırsever iş adamlarının katkılarıyla inşa edilmiştir. Sosyal faaliyetler kapsamında okul bünyelerindeki folklor ekipleri ve yerel spor kulüpleri kültürel hayatın bir parçasını oluşturmaktadır.