23 Nisan 2017: Bernabéu’da Zamanın Durduğu Gece: "Kral Benim!"

O meşhur 23 Nisan 2017 gecesi... Santiago Bernabéu, modern futbolun gördüğü en vahşi, en amansız gladyatör dövüşlerinden birine ev sahipliği yapıyor. Maçın başlama düdüğü çaldığı andan itibaren Real Madrid, o dönemki o korkunç fiziksel gücü, amansız presi ve ciğer patlatan temposuyla Barcelona’yı boğmaya kararlı. Sahada tam anlamıyla bir kaos hakim. Rekabetin gerilimi, tribünlerin uğultusuyla birleşip her iki takımın oyuncularını da limitlerine kadar zorluyor.

Ve o kaosun ortasında, sahada adeta yürüyerek gezinen, omuzları hafifçe düşük, uzaktan baktığınızda son derece sıradan gözüken o adam var: Lionel Messi.

Maçın henüz başları... Real Madrid orta sahası ve savunması, Messi’yi durdurmanın tek yolunun fiziksel imha olduğunu biliyor. Casemiro daha ilk dakikalardan itibaren adeta üzerine bir gölge gibi çöküyor, her pozisyonda onu yıpratmaya çalışıyor. Derken, futbol tarihine geçecek o kanlı an yaşanıyor. Marcelo ile girilen bir hava topu müceninde, dirsek Messi’nin suratında patlıyor. Yeryüzünün en sıra dışı adamı yerde. Ağzından sızan kanlar yeşil çimleri boyarken, o sıradan görüntüsü daha da dramatik bir hal alıyor. Sağlık görevlileri sahaya giriyor, ağzına bir tampon koyuyorlar. Çoğu insan, o fiziksel nehrin içinde bu hırpalanıştan sonra bir oyuncunun sineceğini, oyundan düşeceğini düşünür. Ama Messi duygularının esiri olmuyor; maruz kaldığı bu sertliği kişiselleştirmiyor. Ağzında kanlı bir bezle oyuna geri dönüyor ve sabırla o gaflet anını beklemeye başlıyor.

İlk yarıda Madrid öne geçiyor ama çok geçmeden Messi sahne alıyor. Ceza sahası yayında, o meşhur küçük adımlarıyla, dar alandaki o mikro çabukluğuyla Madrid savunmasını ipe dizer gibi dizip durumu 1-1’e getiriyor. İkinci yarıda oyun bir o kalede, bir bu kalede. Rakipte James Rodríguez son dakikalarda skoru 2-2’ye getirdiğinde, Bernabéu yıkılıyor. Madridliler şampiyonluk şarkıları söylemeye başlıyor. Herkes için maç bitti, tempo düştü, fiziksel güç tükendi denilen an.

İşte hikayenin o teknik analizlerde bahsettiğimiz "akıntıya karşı yüzme" kısmı, saatler 90+2’yi gösterdiğinde başlıyor.

Sergi Roberto kendi yarı alanından topu söküp o amansız deparı attığında, Real Madrid savunması bir anlık alan paylaşımı hatası yapıyor. Top Andre Gomes’e, oradan sola bindiren Jordi Alba’ya geçiyor. İşte tam o saniyede, ceza sahasının içinde herkes bir yerlere koştururken, herkes can havliyle kaleye yönelmişken, Messi adeta zamanı durdurduruyor. Koşmuyor, acele etmiyor. Bir çitanın avına yaklaşması gibi, sessizce ceza sahası çizgisine doğru geriye süzülüyor. Alba topu yerden geriye çıkardığı an, zaman ve mekan bükülüyor. Messi, top sol ayağına gelmeden önceki o salisede, dünyanın en iyi kalecilerinden Navas'ın ağırlığını hangi ayağına verdiğini resmediyor kafasında. Ve topa vuruyor... Şartlanarak değil, natürel bir zarafetle, topu tam köşeye, Navas’ın asla uzanamayacağı o milimetrik noktaya bırakıyor.

Gol! 3-2! Bernabéu’ya bir ölüm sessizliği çöküyor.

Ve o andan itibaren, yeşil sahalarda daha önce hiç görülmemiş, futbolun sınırlarını aşan o efsanevi başkaldırı sahnesi başlıyor.

Sosyal ortamlarda çekingen, imajı falan olmayan, o fazla sıradan adam; kameraların, spot ışıklarının ve kendisini maç boyu ıslıklayan, yuhalayan, ağzını burnunu kanatan on binlerce Madridlinin tam ortasında duruyor. Ağır adımlarla, adeta bir ayini gerçekleştirir gibi sakinlikle formasını çıkarıyor. Telaşsız, tamamen soğukkanlı.

Formayı iki eliyle omuz uçlarından kavrıyor. Arkasındaki o ikonik "10" numarayı ve "MESSI" yazısını, kutsal bir metni, bir manifestoyu ilan eder gibi Santiago Bernabéu tribünlerine doğru dimdik havaya kaldırıyor. Vücudu gergin, gözlerinde en ufak bir hırs veya nefret belirtisi yok; sadece mutlak bir kabulleniş ve meydan okuma var. O gürültülü stadyumun tam göbeğinde, ellerinde tuttukları formayla adeta zamanı ve koskoca bir şehri donduruyor.

Forma bile kaskatı kesildi. Rüzgar bile esmedi o sahnenin büyüsüne kapılıp. Messi, Madrid’te kralın tribünlerine formasını gösterirken adeta şöyle fısıldıyordu.. kral benim!