`kaside` Related Article Results

İsmail Coşar has become one of the most prominent figures in Türkiye’s religious life in terms of voice, interpretation, and representation. Throughout his life, he fulfilled the roles of hafız, muezzin, and imam-hatip. Over a service period exceeding half a century, he made a broad impact not only through his recitation of the Qur’an and performance of mevlit but also through his close association with state protocol and his presence at funeral ceremonies for martyrs. Childhood and Hafız Traini

Köken Sitayiş kelimesi, Türkçeye Farsça sitāyiş (ستایش) sözcüğünden geçmiştir. Bu sözcük, Farsçada “övmek, methetmek” anlamına gelen sutūdan (ستودن) fiilinden +iş ekiyle türetilmiştir. Farsça fiilin kökeni, aynı anlama gelen Avestaca staoiti ve Sanskritçe śtauti kelimeleriyle ortak bir köke dayanır ve bu kök, Hint-Avrupa ana dilindeki *steu-² biçimine kadar uzanmaktadır. Kullanım Alanları Klasik Türk Edebiyatı: Özellikle kaside ve methiye gibi divan edebiyatı nazım biçimlerinde, övülen kişinin (

İsmail Coşar, Türkiye'de dinî hayatın ses, yorum ve temsil bakımından öne çıkan isimlerinden biri olmuştur. Hayatı boyunca hafızlık, müezzinlik ve imam hatiplik görevlerini yerine getirmiştir. Yarım asrı aşan hizmet süresinde yalnızca Kur’an okuyuşu ve mevlit icrası ile değil, aynı zamanda devlet protokolüne yakınlığı ve şehit cenazelerindeki varlığı ile de geniş bir etki alanı oluşturmuştur. İsmail Coşar - Yetmez mi Gönül Bir Aşk Uğruna Yıllarca Süründün (Youtube - Video Time) " youtube-video-e

Bûsîrî’nin hacdan döndükten sonra Resûl-i Ekrem’e ve mukaddes beldelere karşı duyduğu şevk ve heyecanını tazelemek üzere yazdığı Ümmü’l-ḳurâ fî medḥi ḫayri’l-verâ adlı kaside redif harfi hemze olduğu için el-Ḳaṣîdetü’l-hemziyye (fi’l-medâʾiḥi’n-nebeviyye) diye tanınmıştır. 455 beyitten oluşan ve aruzun hafif bahriyle kaleme alınan eser şairin kasideleri arasında en uzun olanıdır. Bûsîrî, Ḳaṣîdetü’l-bürde’sinde klasik Arap kaside geleneğine uyarak şiire gazeli hatırlatan bir bölümle (tegazzül/nes

14 (635) yılında doğdu. Asıl adı Rebîa olup şiirlerinde “miskîn”i sıkça kullanması sebebiyle bu kelime lakabı haline gelmiştir. Temîm kabilesinin Dârim koluna mensuptur. Hayatının ilk zamanlarında çektiği yoksulluğa rağmen onurunu, asalet ve şerefini korudu; kabilesi içinde yiğit, şahsiyetli ve erdemli bir kimse, etkili ve edebî değeri yüksek şiirlerin sahibi olarak tanındı. Irak valisi Ziyâd b. Ebîh kıtlık döneminde Miskîn’e yardım etti, geniş otlaklar tahsis ederek onu büyük imkânlara kavuştur

Bağdat’ın kuzeyinde bulunan Düceyl bölgesindeki Hazîre köyünde doğdu. Aslen Medineli olduğu tahmin edilmektedir. Ensârî ve Hazrecî nisbelerini bu sebeple almış olmalıdır. Devrinin tanınmış edebiyatçılarından Ebû Mansûr İbnü’l-Cevâlîkī, Ebü’s-Saâdât İbnü’ş-Şecerî ve Ebû Muhammed İbnü’l-Haşşâb’dan faydalandı. Hanefî fakihlerden fıkıh tahsil etti. Bağdat’ta kitap istinsah edip satarak geçimini temin ettiği için verrâk ve “dellâlü’l-kütüb” lakaplarıyla tanındı. Bazı dinî görüşleri sebebiyle suçlanıp

450 (1058) yılında Dımaşk’ta doğdu. Babası terzi (ḫayyât) olduğu için İbnü’l-Hayyât künyesiyle tanındı. Soyu Tağlib kabilesine dayandığından Tağlebî nisbesiyle anılır. Çocukluğunda, komşuları olan Dımaşk şairlerinden Emîr Ebü’l-Fityân İbn Hayyûs’a özenerek şiire büyük bir ilgi duydu. On yaşında iken Fâtımîler’in Şam bölgesindeki hâkimiyetleri sona erdi. 461’deki (1069) büyük yangın ve 469 (1076-77) yılında had safhaya ulaşan açlık ve fakirlik sebebiyle az sayıda insan hayatta kalabildi. İbnü’l-H

Belh’te dünyaya geldiği söylenmekle beraber kendisi doğum yerini şiirlerinde Dâmegān (Dâmgān) olarak belirtmiştir. Genç yaşta yazdığı bir şiirin Mes‘ûd b. Mahmûd dönemine (1030-1041) ait olduğunu söylediğine göre muhtemelen IV. (X.) yüzyılın sonları veya V. (XI.) yüzyılın ilk yıllarında doğmuştur. Tezkirelerde lakabı “şestgele” (altmış sürü sahibi) kaydedilmiştir. Ancak bu lakabın ona ait olmadığını ve bir başka şairle karıştırıldığını söyleyenler de vardır (İA, VIII, 340). Menûçihrî mahlasını a

11 Zilhicce 1203 (2 Eylül 1789) tarihinde Delhi’de doğdu. Delhi’nin ileri gelen ailelerinden olan babası Şeyh Muhammed Ramazan, Nevvâb Lutf Han’ın emrinde harem işleriyle görevli bir sipahi idi. Zevk ilk eğitimine Hâfız Gulâm Resûl Şevk’in medresesinde başladı. Burada Arapça ve Farsça’nın yanında ilm-i nücûm, remel ve tıp konularında öğrenim gördü. Daha sonra Hindistan’ın tanınmış hadis âlimi Şah Abdülazîz ed-Dihlevî’nin derslerine devam etti. Şiirle ilgisi, kendisi de bir şair olan ve medresesi

Muhtemelen 218 (833) yılında Bağdat yakınındaki Nehrevan kasabasında doğdu. Babası hayvan yemi (alef) satıcısı olduğundan İbnü’l-Allâf künyesiyle tanındı. Bir gözünün sakat olduğu (İbnü’l-Mu‘tez, s. 358) veya gözlerinin görmediği kaydedilmektedir (İbn Hallikân, II, 107). Ebû Ömer ed-Dûrî’den kıraat okudu. Humeyd b. Mes‘ade el-Basrî, Nasr b. Ali el-Cehdamî ve Muhammed b. İsmâil el-Hassânî’den hadis rivayet etti. Ebû Bekir Ahmed b. Nasr es-Sezâî ile Ebü’l-Ferec eş-Şenebûzî kendisinden kıraat dersi