`vazgecmek` ile İlgili Madde Sonuçları

Hiç denemedin, Bir kalbin içinde kaybolmayı… Kendi sesini susturup Başkasının suskunluğunda yankı olmayı. Hiç denemedin, Geceyi sabaha kadar taşımayı gözlerinde, Bir “belki” uğruna Bin “asla”yı yutmayı Sen hep uzaktan baktın, Yangına el uzatmadan Sıcaklığı tarif ettin… Ama yanmak nedir, hiç bilmedin Hiç denemedin, Kırılmayı bile isteye kabullenmeyi, Paramparça olurken Yine de “değerdi” diyebilmeyi Oysa bazı şeyler Ancak düşerken anlaşılır Ve bazı insanlar Ancak vazgeçince kalır Sen denemediğin h

Eskiden her yer aydınlıktı. Ben o güneşi dünden harcadım. Mutluluk avucumdaydı hep, Ben parmaklarımı erken açmışım. ​Şimdi bir sızı var içimde. Geçmiş, sırtımda ağır bir heybe. Söylenmemiş sözler var kalbimde, Gidilmemiş yollar birikti çoktan. ​Unutamıyorum. Çünkü en çok kendime kırgınım. Aşk kapımdaydı, Ben anahtarı çoktan fırlatmışım. ​Zaman geri dönmüyor. Hatıralar artık keskin birer cam. Dokunsam kanıyor, Baksam canım yanıyor. ​Kıymetini bilemedim, En büyük pişmanlığım bu benim. Eskiden her

İtiraf zamanı! Hepimiz hayatımızı güzelleştirecek o "mucizevi" şeyler dener ve bazen hüsrana uğrarız. Ancak zamanla anladım ki, aslında bu "başarısız" denemeler, kendi doğamıza dair en değerli derslerle dolu. İşte benim "Belki bende işe yarar?" umuduyla deneyip, sonunda vazgeçtiğim 3 şey ve onların bana öğrettikleri: Bullet Journal (Ajanda) Çılgınlığı İnternette gördüğüm o rengarenk, sanat eseri gibi ajandalara kapılıp hemen bir defter ve kalem seti aldım. İlk hafta her şey mükemmeldi! Ama sonra

Hayat bazen "doğru" sandığımız yollarda ısrar etmektense, "bize uygun" yolları keşfetmekle ilgili. İşte benim, herkesin övdüğü o popüler trendleri deneyip nihayetinde vazgeçtiğim anlar ve bu "vazgeçiş"lerin bana öğrettikleri: Sabah 05:00 Kalkıp Üretkenlik Kahramanı Olma Denemesi Her yerde "başarılı insanların 05:00'te kalktığını" okuyup, iki hafta boyunca alarmımı bu saate kurduğumda olanlar: İlk günler kendimi bir "süper kahraman" gibi hissetsem de, Üçüncü gün yataktan kalkmak için içimdeki tüm

Bir sonun başlangıcı gibiydik, ikimiz de. Sen hayatının başlangıç noktasında buldun beni; Ben kalbimin son acısında gördüm seni. Sonra geçtik önümüzden, ikimiz de. Sen yeni başlangıçlar aramayı seçtin; Ben de o başlangıçları bitirmeyi. Her başlangıcın bir sonu vardır, değil mi? Birlikte var olmazlar, olamazlar. Ta ki ayrılana dek, beraber… İşte tam o anda yeni başlangıçlar doğabilir; Yeni hayatlar, güneşler doğar. Mevsimler gelip geçer, Ama aynı son, her başlangıçta olmaz. Her son bir vazgeçişti

Hayalperest düşler kesişmedi hiçbir eksende. Maviymiş, yeşilmiş karışmamış bu evrende. Mide bulantıları mahcup, tek bedende. Siyahta sana bir renk miydi söylesene. Sancılar içinde sana ulaşma derdindeyim. Ellerini uzatmak zorsa söyleseydin. Sen uslanmadığım en garip triplerimsin. Pes edip uyumak daha mı kolay senin için. Soğutmaya çalışıyorum acıları buzlarla. Erimeye başladı benimle onlarda. Silip atmak kolaydı sana aslında. Kurtuldun ama benden sonunda.

Sesini hiç duymasam bile yine en sevdiğim olur muydun, Hayallerimin başrolüyken unutulur muydun yine, Kalbimin vazgeçemeyişi normal miydi, İçimdeki kor ateşi söndürsem yine en sevdiğim olur muydun? Sevdiğim, en sevdiğim, Her şeyi unutup seni affedebilir miydim, Sanki yaşananlar kabusmuş gibi gösterebilir miydim, Yine benim en sevdiğim olabilir miydin? Seni her gördüğümde uçuşan kelebekleri susturabilir miydim, Sanki hiç gitmemişsin gibi yapabilir miydim, Sen ve ben biz olabilir miydik yine? Sevd

Pazartesi sabahı gözlerimi açtığımda, her zamanki gibi telefonumu elime almadan önce bir an durdum. Son bir yılı düşündüm; sabah uyanır uyanmaz e-postaları kontrol eden, kahvaltıda sosyal medyayı kaydıran, yolda sürekli bildirim sesleriyle bölünen bir hayat... İşte o an, 24 saatlik bir dijital detoks yapmaya karar verdim. Sabah 07:00 - İlk Şok Telefonumu tamamen kapattığımda içimde garip bir boşluk hissettim. Ellerim neredeyse otomatik olarak cep telefonumu aradı. Mutfakta kahvemi yaparken, norm

Hasret kaldım gözlerinin rengine diyor Müzeyyen Akşam olunca hüzün çöküyor şu yorgun gönlüme Ne yapsam vazgeçemiyorum senden Güzel gözlerinden, unutmaya yüz tutmuş o kokundan Kalbinden öpüyorum seni, dudaklarım nemli Ağlamaktan gözpınarlarım kurusa dahi, vazgeçemiyorum senden Ne yaptım ben sana bu kadar derinden yıktın beni Enkazdan çıktım derken harap ettin beni Omzunda ağlarken bulmuştum kendimi Bir de baktım ki hayalin süslemiş gecelerimi Sabah kalktığım da göremedim seni , duyamadım o güzel

Aşk nedir sence, Dokunmaya kıyamamak mı, Yoksa yüreğinin yanmayı göze alması mı, Neydi? Sadece sevmek yeter mi, İçinde aslında hep var olan, Ama hiç kavuşamadığın mı, Neydi? Onu bir kere görsem ve dünya yıkılsa, Dediğin mi, Yoksa unuttuğunu düşünüp ama hiç unutamadığın mı, Neydi? Her şeye rağmen, Yerine kimseyi koyamamak mı, Yoksa dünyayı verseler onu kimseyle değiştirememek mi, Neydi?