`vakar` ile İlgili Madde Sonuçları

Köken Hilm kelimesi Arapça ḥlm kökünden türeyen ḥilm (حلم) sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Arapçada “yumuşaklık, yavaşlık, evcillik” anlamlarını taşıyan bu kelime, ḥaluma (حلم) “yumuşadı, yumuşak huylu oldu” fiilinden türemiş olup fiʿl vezninde bir isimdir. Kullanım Alanları Ahlâk ve tasavvuf dili: İnsanın öfkesini yenmesi, yumuşak huylu ve bağışlayıcı davranması gibi erdemleri ifade etmek için kullanılır. Klasik metinler ve nasihat geleneği: Ahlâkî öğütlerde kişinin sükûnetini koruması ve ölçül

Köken Kelime, Arapça ʿizzet (değer, yücelik, onur) ve nefs (öz varlık, benlik) sözcüklerinin birleşmesinden oluşan bir isim tamlamasıdır. Kavramsal olarak kişinin kendi öz değerini ve haysiyetini korumasını ifade eder. Türkçedeki kullanımı, 19. yüzyıldan itibaren bireysel hak ve onur kavramlarının ön plana çıktığı edebî ve fikrî metinlerde yaygınlaşmaya başlamıştır. Kullanım Alanları Edebiyat: Roman ve hikâyelerde karakterlerin onurlarını, vakur duruşlarını ve psikolojik derinliklerini betimleme

Gözlerimi bu dünyaya açtığımda karşılaştığım ilk aydınlık, ömrümü nihayete erdirirken sarılacağım sensin şanlı bayrağım. Seni bu fani dünyada bir faninin görebileceği, kalbine nakşedebileceği en kıymetli varlık bildim. Gökyüzünün sonsuz maviliğinde bir mücevher gibi parlayan o asil kızıllığını, sadece bir kumaş parçası değil bin yıllık sevdamın, ruhumdaki en mukaddes emanetin adı saydım. Sana her baktığımda, bir ananın seccade başında döktüğü gözyaşını ve ettiği sessiz duayı işitirim. Seni sevme

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. İzzet kelimesi, Arapçada “güçlü olmak, yücelmek, üstün hâle gelmek” anlamındaki ˁazza عَزَّ fiilinden türemiştir. Bu fiilden fiˁla(t) vezniyle oluşan ˁizza(t) عزّة sözcüğü; “kudret, kuvvet, değer, vakar ve saygınlık” anlamlarında kullanılmış, Türkçeye de bu anlam çerçevesiyle geçmiştir. Kullanım Alanları Genel Dil: Günlük hayatta birine gösterilen aşırı saygı, ağırlama ve hürmet durumlarını ifade etmek için kullanılır. Toplumsal ve Etik Bağlam: Bireyin toplum

Sözlükte “sakin olmak, durmak; susmak” mânasındaki sükûn kökünden türeyen sekîne “ağır başlılık, vakar, rahmet, güven, kişiyi teskin eden şey” demektir (Lisânü’l-ʿArab, “skn” md.). Râgıb el-İsfahânî kelimeye “müminin kalbini teskin eden ve ona güven veren melek, şehvete meyletmekten alıkoyan akıl, korkunun yok olması durumu” anlamlarını vermiştir. Sekîne Kur’ân-ı Kerîm’de Hz. Peygamber’e, müminlere ve İsrâiloğulları’na atıfla altı âyette geçmektedir. Bunların beşinde Allah’ın Resûl-i Ekrem ile m

Köken Vakar kelimesi, Arapça waḳār (وقار) sözcüğünden Türkçeye geçmiştir ve "ağırbaşlılık", "ciddiyet" ya da "soylu duruş" anlamlarında kullanılır. Bu sözcük, Arapça waḳura (وقُر) fiilinin faˁāl vezninde türemiş bir mastarıdır; fiil, "ağırbaşlı olmak" veya "vakur davranmak" anlamına gelir. Etimolojik olarak bu fiil, Akatça aḳāru (“değerli olmak, kıymetli olmak”) sözcüğüyle eş kökenlidir ve ayrıca Aramice/Süryanice yḳr (יקר) köküyle de etimolojik bağ taşır. Kullanım Alanları Ahlak ve Erdem Tanıml