`uslup` ile İlgili Madde Sonuçları

Vâsûht, klasik Türk edebiyatında âşığın sevgiliden ve aşktan usanarak yüz çevirmesini, sevgilinin cefalarına katlanmak yerine ondan vazgeçmesini konu alan bir şiir tarzıdır. Farsça kökenli bu terim, “sûhten” (yanmak, âşık olmak) fiiline “vâ-” ön ekinin getirilmesiyle oluşmuş olup “usanmak, yüz çevirmek, terk etmek” anlamına gelir. Bu yönüyle klasik divan şiirindeki geleneksel aşk anlayışına zıt bir tavrı temsil eder. Geleneksel divan şiirinde âşık, sevgilinin cefasına katlanmayı yücelik sayarken

Köken Şivekâr kelimesi, Farsça şīve (شیوه) “tarz, üslup, eda, işve” sözcüğünden türemiş olup, bu köke eklenen -kâr (yapan, eden) ekiyle “tarz sahibi, nazlı, edalı” anlamını kazanmıştır. Osmanlıca kullanımında hem davranış hem de konuşma biçimini nitelemek için kullanılmıştır. Kullanım Alanları Tarihi ve edebi metinlerde: “Nazlı, edalı, üsluplu kadın” anlamında. Dilbilim bağlamında: “Şiveye dair, ağız özelliği taşıyan” anlamında. Modern kullanımda: Eskimiş ve edebi bir sözcük olup, daha çok şiir,

Köken Edebî kelimesi, Arapça kökenli edeb (أدب) kelimesinden türemiştir. Edeb, Arapçada “görgü, nezaket, yazılı söz” anlamlarını taşır. Osmanlı Türkçesinde "edebiyat" sözcüğünün kökü olarak kullanılmaya başlanmıştır. “Edebî” ise bu kökten türeyen, edebiyatla ilgili olan anlamını taşıyan bir sıfattır. Kullanım Alanları Edebiyat: Edebî türler, edebî metinler, edebî eleştiri gibi terimlerde kullanılır. Akademik Dil: Edebiyat kuramları ve yazınsal çözümlemelerde nitelik belirleyici sıfat olarak yer

Köken Kelime, Fransızca pastiche sözcüğünden gelmektedir ve “karışım, taklit” anlamına gelir. Kullanım Alanları Edebiyat: Bir yazarın üslubunu taklit ederek yazılmış eserlerde kullanılır. Sanat ve Müzik: Farklı sanat akımlarının veya bestecilerin tarzlarını taklit eden eserlerde görülür. Sinema ve Tiyatro: Belli bir döneme veya yönetmene özgü anlatım tekniklerini kullanarak yapılan eserlerde yer alır. İlgili Terimler Parodi: Bir eseri ya da üslubu alaycı bir şekilde taklit eden sanat türü. Özgün

Vâsûht is a poetic style in classical Turkish literature that deals with the lover’s weariness of the beloved and of love itself, choosing to abandon the beloved rather than endure their suffering. The term, of Persian origin, is formed by adding the prefix “vâ-” to the verb “sûhten” (to burn, to be in love), meaning “to become weary, to turn away, to abandon.” In this sense, it represents a stance contrary to the traditional conception of love in classical divan poetry. While the traditional lo

Köken Amiyane, Arapça kökenli bir sıfattır ve "halk arasında kullanılan, kaba, basit" anlamlarında kullanılır. Bu sözcük, Arapça ˁāmmī (عامّي) “avamdan olan, halktan, sıradan kimseye ait” kelimesine dayanır. ˁĀmmī, Arapça ˁāmma(t) (عامّة) yani “genel halk, kamu” sözcüğünden türetilmiş olup, +ī nisbet ekiyle “halka ait” anlamı kazanmıştır. Türkçedeki +āne ekiyle birleşerek "halka özgü şekilde, bayağı bir tarzda" anlamını kazanmıştır. Kullanım Alanları Dil ve Üslup: “Amiyane tabirle” şeklinde, kab

“Kök” demek olan asl kelimesinden gelen ve “esaslı, köklü; soylu, nesep sahibi” mânasındaki bu isim, XIX. yüzyılın son çeyreğinden itibaren yenileşme devrinde yazılmış edebiyat bilgileri kitaplarında Fransız retoriğinin tesiriyle üslûba ait bir terim olarak ortaya çıkmıştır. İlk defa Abdurrahman Fehmi’nin Tedrîsât-ı Edebiyye’sinde, Fransızca “noblesse”in karşılığı ve üslûbun umumi vasıflarından biri olmak üzere yer alan bu kelime sonraları “edeb-i kelâm” ve “mümtâziyet” gibi terimlerle karıştırı