`sufizm` ile İlgili Madde Sonuçları

Bir Aşk Kütüğü Yaktık (We Set Fire to a Log of Love) is a work by Prof. Dr. Mustafa Kara that compiles articles, essays, and studies that shed light on the history of Turkish Sufism. It was published in October 2023 as part of Dergâh Publications' Contemporary Islamic Thought series. Subject The book examines the development of Sufi culture in Istanbul and Bursa through the symbolism of the expression "we set fire to a log of love, and threw it over Anatolia," which refers to the mission of Abdu

René Jean-Marie-Joseph Guénon (1886–1951), 20. yüzyılın ilk yarısında gelenekselci düşünce akımının öncülerinden biri olarak kabul edilen Fransız asıllı düşünürdür. Katolik bir ailede yetişmiş, eğitim hayatına dinî okullarda başlamış, gençlik yıllarında spiritüalizm, masonluk ve ezoterizm gibi farklı entelektüel ve metafizik çevrelerde bulunmuştur. 1912 yılında İslamiyet’i benimseyerek "Abdülvâhid Yahyâ" adını almış, özellikle Şâzeliyye tarikatına intisap ettikten sonra metafizik, gelenek ve man

Köken Zakir kelimesi, Arapçadaki zākir sözcüğünden Türkçeye geçmiştir ve “zikreden” yani anan, özellikle Allah’ı dil ile anan kişi anlamına gelir. Bu kelime, “hatırlamak, anmak, zikretmek” anlamındaki ḏakara fiilinden türetilmiştir. ḏākir yapısı, Arapçada etken fiil sıfatı oluşturan fāˁil veznindedir. Dolayısıyla, zakir sözcüğü hem dilsel bir eylemi gerçekleştiren kişiyi hem de tasavvufi bağlamda bu eyleme sürekli devam eden kimseyi ifade eder. Kullanım Alanları Tasavvuf ve Dini Literatür: Allah

Sözlükte “alışkanlık, yakınlık, samimi olma, nazlanma” gibi anlamlara gelen üns (ünsiyyet) kelimesi, tasavvuf literatüründe çoğunlukla Allah’ın cemâl tecellilerine mazhar olan sûfînin kalbinde bu ilâhî tecellileri müşahede etmesi ve Hak ile huzurda bulunma halini ifade etmek üzere kullanılır. Ünsiyet kazanmaya, yakınlık kurmaya istînâs denir. Hakk’ın celâl tecellileri karşısında kulun varlığının silinmesi heybet terimiyle ifade edilir ki üns halinin zıddıdır. Ünsü şevk ile itminan halleri arasın

Sözlükte “hareket etmek, sarsılmak, taşmak” gibi anlamlara gelen şatah kelimesi, yatağı dar olan bir ırmağın sel ile kenarlarına taşması gibi sûfînin kalbinden taşan ilâhî hakikatleri ifade eder (Serrâc, s. 422, 453). II. (VIII.) yüzyıldan itibaren sûfîler arasında kullanılmaya başlanan şathiyye (çoğulu şatahât/şathiyyât) sûfînin sekr, vecd, cezbe, galebe, inbisat, istiğrak, cem‘, fenâ ve tevhîd-i zâtî gibi kendini kontrol edemediği tasavvufî haller içinde söylediği sözlerdir. Bâyezîd-i Bistâmî,

Sîdî Muhammed b. Abdurrahman, Cezayir şehrinin doğusundaki Berberî Gaştûle kabilesinin Âyt İsmâil koluna mensuptur. Soyu Fas’ta ilk İslâm devletini kuran İdrîsîler’e dayanır. İlk eğitimini Curcura’daki zâviyede Seyyid Hüseyin b. A‘râb’dan aldıktan sonra tahsiline Şeyh Muhammed b. Ebü’l-Kāsım et-Tâcdîvî’nin yanında devam etti. 1740’ta hac dönüşü Kahire’de kalıp eğitimini Ezher’de sürdürdü. Daha sonraki yıllarda Mâlikî fakihi olarak tanınan ve Halvetiyye tarikatının Derdîriyye kolunu kuracak olan

Bursa’nın Karaağaç mahallesinde doğdu. Aynı mahalledeki Halvetî Tekkesi şeyhi Yâkub Efendi’nin oğludur. Kur’an kıraati ve hitabet sahalarında Bursa’nın en önemli kişisi olarak bilinen babasının yanında sülûkunu tamamladı ve ondan icâzetnâme aldı. Bu arada dönemin diğer âlimlerinin derslerini takip ederek kendini yetiştirdi. Babasının 17 Cemâziyelevvel 1052’de (13 Ağustos 1642) vefatı üzerine adı geçen tekkenin şeyhliğine getirildi. Dinî eserler bestekârı Gülşenî Kefeli Derviş Abdi Bursa’ya geldi

633’te (1235) Aşağı Mısır’daki Markus’ta doğdu. 644 (1246) veya 653’te (1255) doğduğuna dair rivayetler de vardır. Ömrünün çoğunu aynı bölgedeki Desûk (Düsûk, Disûk) kasabasında geçirdiğinden Desûkī nisbesiyle ve Ebü’l-Ayneyn unvanıyla tanındı. Babası Ebü’l-Mecd Abdülazîz, Rifâî şeyhlerinden Ebü’l-Feth Ebü’l-Ganâim el-Vâsıtî’nin damadı ve halifesiydi. Pek çok velî gibi onun şeceresi de Hz. Hüseyin’e bağlandığı için seyyid kabul edilmektedir. İbrâhim ed-Desûkī öğrenimine Desûk’ta başladı; Kur’an’

Şerefeddin Pânîpetî veya Şah Bû Ali Kalender diye de tanınır. Irak’tan gelip Pânîpet’e yerleşen bir aileye mensuptur. Babası Fahreddin, adının başındaki “sâlâr” (kumandan) unvanına bakılırsa burada askerlikle ilgili bir görevde bulunmuş olmalıdır. Ebû Ali Kalender’in hayatı hakkında yeterli bilgi yoktur. Onunla ilgili bilgi veren en eski kaynak olan Şemseddîn-i Sirâc Afîf’in Târîḫ-i Fîrûz Şâhî (telifi 800/1397) adlı eserinde, Delhi sultanlarından I. Gıyâseddin Tuğluk Şah’ın (1320-1325) henüz hük

Mürşidi Abdüsselâm b. Meşîş’in emriyle 1224-1226 yıllarında İfrîkıye’ye gidip Şâzile beldesindeki Zağvân dağında bir mağarada inzivaya çekilen Ebü’l-Hasan eş-Şâzelî’nin otuz dört-otuz beş yaşlarında iken o dönemde İfrîkıye bölgesinin başşehri olan Tunus’a geçip irşad faaliyetine başlamasıyla tarikatın temelleri atılmıştır. Şâzelî’nin 642’de (1244) Tunus’tan İskenderiye’ye gelmesiyle birlikte tarikat çok daha geniş kesimlere ulaşma imkânı bulmuştur. Onun makamına geçen Ebü’l-Abbas el-Mürsî, Mürsî