`sikmak` ile İlgili Madde Sonuçları

KökenKelimenin kökeni, Eski Türkçe "karba-" ya da "karva-" “elle yoklamak, dokunarak hissetmek” fiiline dayanır.Kullanım AlanlarıGünlük Konuşma: Somut nesneleri veya insanları tutma eylemleri için kullanılır.Edebiyat ve Mecaz Anlatım: Duygu, durum veya düşüncelerin kavranmasını ifade etmek için tercih edilir.Motorlu Araçlar: Mekanik parçaların veya lastik ve yol arasındaki temas ve tutuşu tanımlamak için kullanılır.Eğitim ve Akademik Çalışmalar: Kavram ve olguların anlaşılmasını ifade etmek için

KökenTürkçe kökenlidir. Kavra- (“elle tutmak, sıkmak, yoklamak”) fiilinden +Ik ekiyle türemiştir.Kavra- fiili, Eski Türkçe karba- veya karva- (“elle yoklamak”) kökünden evrilmiştir. “Kıs” hecesi kuvvetlendirme görevindedir.Kullanım AlanlarıGünlük dilde: Fiziksel bir tutuşu, bağlanmayı ya da yakalanmayı ifade eder.Mecaz anlamda: Duygusal, psikolojik veya toplumsal durumlarda bir kişinin ya da şeyin etkisinden kurtulamamayı belirtir.Edebî dilde: Genellikle dramatik yoğunluk kazandırmak, çaresizlik

KökenEski Türkçeden beri kullanılan yerli bir fiildir. TDK ve Kubbealtı sözlüklerinde verilen örneklerden anlaşıldığı üzere, tarihî metinlerde, halk türkülerinde ve modern edebiyatta yer almıştır.Kullanım AlanlarıGündelik dil: “Bu ayakkabı ayağımı sıkıyor.”Mecazî anlatım: “Canımı sıkıyorsun.”Edebi dil: “Titreyerek yavrusunu sıkıyordu.” (Ö. Seyfettin)Argo: “Adam yine sıkmış.” (yalan anlamında)Birleşik fiil ve deyimlerle: “Can sıkmak”, “dişini sıkmak”, “el sıkmak”, “taşı sıksa suyunu çıkarır”, “la