`sikmak` ile İlgili Madde Sonuçları

Köken Kelimenin kökeni, Eski Türkçe "karba-" ya da "karva-" “elle yoklamak, dokunarak hissetmek” fiiline dayanır. Kullanım Alanları Günlük Konuşma: Somut nesneleri veya insanları tutma eylemleri için kullanılır. Edebiyat ve Mecaz Anlatım: Duygu, durum veya düşüncelerin kavranmasını ifade etmek için tercih edilir. Motorlu Araçlar: Mekanik parçaların veya lastik ve yol arasındaki temas ve tutuşu tanımlamak için kullanılır. Eğitim ve Akademik Çalışmalar: Kavram ve olguların anlaşılmasını ifade etme

Köken Türkçe kökenlidir. Kavra- (“elle tutmak, sıkmak, yoklamak”) fiilinden +Ik ekiyle türemiştir. Kavra- fiili, Eski Türkçe karba- veya karva- (“elle yoklamak”) kökünden evrilmiştir. “Kıs” hecesi kuvvetlendirme görevindedir. Kullanım Alanları Günlük dilde: Fiziksel bir tutuşu, bağlanmayı ya da yakalanmayı ifade eder. Mecaz anlamda: Duygusal, psikolojik veya toplumsal durumlarda bir kişinin ya da şeyin etkisinden kurtulamamayı belirtir. Edebî dilde: Genellikle dramatik yoğunluk kazandırmak, çare

Köken Eski Türkçeden beri kullanılan yerli bir fiildir. TDK ve Kubbealtı sözlüklerinde verilen örneklerden anlaşıldığı üzere, tarihî metinlerde, halk türkülerinde ve modern edebiyatta yer almıştır. Kullanım Alanları Gündelik dil: “Bu ayakkabı ayağımı sıkıyor.” Mecazî anlatım: “Canımı sıkıyorsun.” Edebi dil: “Titreyerek yavrusunu sıkıyordu.” (Ö. Seyfettin) Argo: “Adam yine sıkmış.” (yalan anlamında) Birleşik fiil ve deyimlerle: “Can sıkmak”, “dişini sıkmak”, “el sıkmak”, “taşı sıksa suyunu çıkarı