`samanizm` ile İlgili Madde Sonuçları

Eski Türk topluluklarında ölüm sonrası gerçekleştirilen geleneksel yas ve cenaze merasimlerine verilen addır. Türk kültür tarihinde önemli bir yere sahip olan bu törenler, yalnızca ölen kişinin ardından duyulan üzüntünün ifade edilmesi amacıyla değil; aynı zamanda toplumsal dayanışmanın güçlendirilmesi, ölen kişinin hatırasının yaşatılması ve ruhunun öteki dünyaya uğurlanması amacıyla düzenlenmiştir. Yuğ törenleri, eski Türklerin ölüm, ruh, atalar kültü ve yaşam sonrası inanç sistemleri hakkında

Manyak, Altay Türklerinin Şamanizm geleneğinde şaman cüppesi veya tören giysisini ifade eden terimdir. Sibirya bölgesinde yaşayan Altay, Yakut, Hakas, Tuva, Tofa ve Dolgan gibi Türk topluluklarında kullanılan manyak, yalnızca bir giysi olmanın ötesinde, dinî ve kozmik bir anlam taşır. Şaman'ı toplumun diğer üyelerinden ayıran, onu kozmik ve aşkın âlemlerle temas kurabilen bir varlık hâline getiren kutsal bir kült nesnesidir. Manyak, kuşu taklit etmektedir.Manyak, genellikle sığır, geyik, maral v

Sarı Uygurlar, Çin Halk Cumhuriyeti’nde resmî olarak tanınan 56 etnik azınlıktan biri olup Türk kökenli küçük bir topluluktur. Nüfuslarının 2000 yılı verilerine göre yaklaşık 13.700 civarında olduğu belirtilmektedir. Bugün en yoğun olarak Çin’in kuzeybatısında, Kansu (Gansu) Eyaleti’ne bağlı Sunan Sarı Uygur Özerk İlçesi ile çevresinde yaşamaktadırlar.Sarı Uygurlar, tarih boyunca coğrafi olarak Türk dünyasının en doğu sınırlarında varlıklarını sürdürmüşlerdir. Geleneksel olarak göçebe bir yaşam

Merküt (ayrıca Markut, Bürküt), başta Altay, Yakut ve Kırgız Türkleri olmak üzere Türk halklarının mitolojilerinde yer alan, kartal formunda kutsal bir gök kuşudur. Hem bir ata ruhu hem de şamanlara gök yolculuklarında rehberlik eden kudretli bir varlık olarak kabul edilir. Büyüklüğü ve gücüyle doğaüstü bir konuma sahip olan Merküt, Türk kozmolojisinde yaratılış, soy ve şamanik inançlarla iç içe geçmiş önemli bir semboldür.Mitolojideki Yeri ve ÖnemiMerküt, sıradan bir hayvan figürünün ötesinde,

Mehmet Siyah Kalem, 15. yüzyılda yaşamış, hem Doğu hem de Batı sanatına ilham vermiş bir sanatçıdır. Onun eserleri, toplumların günlük yaşamını, inançlarını ve kültürel yapısını sanatsal bir perspektifle anlatmaktadır. Resimlerinde, Şamanizm ve fantastik öğeler, çarpıcı ve hayali bir dünyayı yansıtır. Bu eserler, yalnızca dönemin sanat anlayışını değil, aynı zamanda hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir yaratıcılığı gözler önüne serer.Göçebe kampı. Topkapı Sarayı, Hazine Kitaplığı. 2153." image

Duha Türkleri, Moğolistan’ın kuzeyindeki Sayan Dağları'nın eteklerinde, Rusya sınırına yakın Tsagaannuur bölgesinde yaşayan, az nüfusa sahip ve kültürel değerlerini koruyan bir Türk topluluğudur. Kendilerini “Duha” veya “Tuka” olarak adlandıran bu topluluk, tarihsel, dilsel ve kültürel bağlarıyla Sibirya Türk halkları arasında yer alır. Duha Türkleri, özellikle Ren geyiği (Rangifer tarandus) yetiştiriciliğine dayalı yaşam tarzları ve Şamanist inanç sistemlerini sürdüren ender gruplardan biri olm

Yaratılış Destanı, Türk mitolojisinin en eski ve temel anlatılarından biridir. Evrenin yaratılışını, iyilik ve kötülüğün kaynağını ve kozmik düzenin nasıl kurulduğunu açıklayan bu sözlü anlatı, 19. yüzyılda Wilhelm Radloff tarafından Altay Türkleri arasında derlenmiştir.Destan, yalnızca mitolojik bir kurgu değil, aynı zamanda eski Türk inanç sistemlerinin ve dünya görüşünün sembolik bir ifadesidir.Mitolojik BağlamYaratılış Destanı, özellikle Şamanizm etkileriyle şekillenmiştir. Şamanizm, başta T

Tengricilik veya Gök Tanrı inancı, eski Türk ve Moğol halklarının inanç sistemini ifade eden bir terimdir. Kökeninin kaya resimlerinden hareketle Yontma Taş Devri'ne kadar uzandığı ileri sürülmektedir. Sisteme dair bilgilere Sümer, Çin ve Doğu Roma gibi eski uygarlıkların yazılı kaynaklarında da rastlanmaktadır. İnanç sisteminin temelini, evreni yaratan ve idare eden, tek bir yüce varlık olan Gök Tanrı'ya (Tengri) duyulan inanç oluşturur. Tengricilik, yalnızca bir dizi dinî ritüelden ibaret olma

Türk mitolojisinde üçlü dünya tasavvuru, eski Türklerin evreni algılayış biçimlerini yansıtan kozmolojik bir modeldir. Bu modele göre evren; gök, yer (yeryüzü) ve yeraltı olmak üzere üç ana düzlemden oluşur. Her bir düzlem; kendine özgü varlıklarla, ruhlarla ve düzen anlayışıyla tanımlanmıştır. Bu evren anlayışı, eski Türklerin inanç sistemlerinin merkezinde yer almış ve sosyal, kültürel, mitolojik ve ritüelistik yaşamlarını şekillendirmiştirGök Dünyası (Üst Dünya)Gök, evrenin en yüce katı olara

Türk mitolojisinde ağaç, evrenin kuruluşu, gök–yer–yeraltı düzeni ve insanın türeyişiyle doğrudan bağlantılı kutsal bir varlık olarak ele alınır. Kültürel hafızada ağaç, tanrısal kudreti dünyaya ileten bir eksen, evrenin merkezini belirleyen bir işaret ve yaşamın sürekliliğini temsil eden bir semboldür. Türk kültüründe kutsal kabul edilen nesneler birer tapınma objesi olarak görülmez; tanrıya ulaşmanın aracısı olarak değerlendirilir. Bu çerçevede kutsal ağaç da evreni bir arada tutan ve yaşamı m