`osmanliedebiyati` ile İlgili Madde Sonuçları

Patronage Relations and Written Culture in the Ottoman World (Osmanlı Dünyasında Himaye İlişkileri ve Yazılı Kültür), authored by Uğur Öztürk, is a comprehensive historical and literary study focusing on the influence of patronage mechanisms on written culture during the reign of Sultan Murad III (1574–1595). The work was published in July 2024 as part of Dergâh Publications' Turkish Literature – Study series and is 560 pages long. Subject The work is structured around four main sections: The li

Mecmuaların Sistematik Tasnifi Projesi (MESTAP), Osmanlı şiir mecmualarının sistematik biçimde tasnif edilmesi ve araştırmacıların hizmetine sunulması amacıyla geliştirilen projedir. 2012 yılında Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal öncülüğünde başlatılmıştır. Mecmualar, klasik Türk edebiyatının hem kaynak hem de tamamlayıcı unsurlarından biri olarak önemli veriler barındırdığından, bu proje edebiyat tarihi ve kültür çalışmaları için temel bir referans niteliği taşımaktadır. Amaç ve Kapsam MESTAP’ın te

Divan edebiyatının özgün şairlerinden biri olan Şeyh Gâlib, bu gazelinde alışılmış aşk anlayışına farklı bir gözle yaklaşır. Gelenekte âşık, sevgilinin cefalarına katlanır, bundan şikâyet etse de asla vazgeçmez. Oysa bu beyitlerde gördüğümüz âşık, sevgilinin zulmünden usanmış, ona sırt çevirmeye hazırlanan bir kişidir. Gazel Gönül ders-i gamın çokdan unutdu hâtırın hôş tut O murgı başka bir sayyâd tutdu hâtırın hôş tut Seninle ey sitem-hû germ-ülfet olmayız artık Soğuk sözler beni cândan soğutdu

Vâsûht, klasik Türk edebiyatında âşığın sevgiliden ve aşktan usanarak yüz çevirmesini, sevgilinin cefalarına katlanmak yerine ondan vazgeçmesini konu alan bir şiir tarzıdır. Farsça kökenli bu terim, “sûhten” (yanmak, âşık olmak) fiiline “vâ-” ön ekinin getirilmesiyle oluşmuş olup “usanmak, yüz çevirmek, terk etmek” anlamına gelir. Bu yönüyle klasik divan şiirindeki geleneksel aşk anlayışına zıt bir tavrı temsil eder. Geleneksel divan şiirinde âşık, sevgilinin cefasına katlanmayı yücelik sayarken

Üsküp kökenli olan babasının padişah muhafızlarının başı (solakbaşı) olmasından dolayı Solakzâde diye anılır. Tarihinin mukaddimesinde kendini “tâ ezelden ehl-i hâlin mahremi, bende-i hâdî Mehemmed Hemdemî, eş-şehîr bi-Solakzâde” şeklinde tanıtmasından asıl adının Mehmed, şiirlerinde kullandığı mahlasının “Hemdemî” olduğu anlaşılır; mûsikide Miskālî şöhretiyle bilinir. Hayatı hakkında fazla bilgi yoktur. Ancak İstanbul’da doğduğu, babasının padişah muhafızı olmasından dolayı küçük yaşlardan beri

Tire’de doğdu. Babası Kadı Birgivîzâde Muhyiddin Efendi, II. Bayezid’in şehzadelerinden Ahmed’in hocasıdır. Bâlî medrese ilimlerini tahsil ettikten sonra İstanbul’a giderek Kepenekçi Medresesi’nde ders verdi. Âşık Çelebi’ye göre aşırı içki ve eğlence düşkünü olduğu için “Sarhoş” lakabıyla tanındı. Hasan Çelebi ise “bâde-i aşk-ı ilâhî ile mest-i medhûş olacağı bilindiği” için kendisine bu lakabın verildiğini söyler. Bâlî daha sonra Halvetiyye tarikatının Ramazâniyye kolunun kurucusu Ramazan Efend

İsfahan yakınlarındaki bir köyde doğdu. İsfahan, Tahran ve Bağdat’ta öğrenim gördükten sonra Tahran’a döndü. Sipehsâlâr Mehmed Han’a yazdığı siyasî bir hicviye sebebiyle takibata uğrayınca İstanbul’a giderek Osmanlı tâbiiyetine geçti (1867). Âlî Paşa ile tanıştıktan bir müddet sonra Ahmed Vefik Paşa’nın yardımıyla Galatasaray Mekteb-i Sultânîsi Farsça ve Arapça hocalığına tayin edildi. Ayrıca Dârüşşafaka’da da ders verdi. Özellikle Farsça’ya vukufu ve bu dille yazılmış kitaplar hakkındaki geniş

The Writer and Poet Hüseyin Cahit (Muharrir ve Edip Hüseyin Cahit) is a work of literary criticism authored by Veysel Öztürk. It examines the identity of Hüseyin Cahit Yalçın, an influential figure in the late Ottoman period's literary and journalistic spheres, through the two distinct dimensions of his life as a writer (muharrir) and a poet (edip). The work provides a comprehensive analysis of the literary and social conditions of the period. Subject The book consists of two main sections. The

Old Turkish New Times (Eski Türkçe Yeni Zaman), authored by Abdullah Uğur and Ensar Karagöz, is a work published by Dergâh Publications in May 2024. The book examines the language and Sufi culture of the late Ottoman and early Republican periods, focusing on the Divan of Sheikh Mehmed Râşid Efendi, which was written using "pure Turkish" words. Subject The work provides information on the life, family, and views on language of Sheikh Mehmed Râşid Efendi. General information is also given about Râ

Muallime, Emine Semiye tarafından kaleme alınmış bir tefrika romandır. Eser, 3 Mart 1898 ile 2 Mayıs 1901 tarihleri arasında Hanımlara Mahsus Gazete’nin eki olan Hanım Kızlara Mahsus’ta yayımlanmış, yazarın ölümünden sonra kitap hâline getirilmiştir. Konusu ve Yapısı Romanın başkahramanı olan Bihbûde (Muallime), köşke muallime olarak girişiyle birlikte entrikalar ve karmaşık ilişkiler ağının içine çekilir. Eserde, aile içi çatışmalar, kadın karakterler arasındaki dostluk ve rekabet, alafranga ve