`kusku` ile İlgili Madde Sonuçları

Köken Kökeni tam olarak belgelenememekle birlikte, Anadolu ağızlarındaki "tedirginlik, kuruntu ve tereddüt" anlamlarından beslenen zihinsel bir huzursuzluk halidir. Bir yanıyla her an uyanmaya hazır bir "kuş uykusu" gibi tetikte olmayı, diğer yanıyla ise kesin yargıya varamamaktan doğan bir "ikircik" durumunu temsil eden bu kavram, Dil Devrimi ile birlikte "şüphe" sözcüğünün Türkçe karşılığı olarak yazı diline kazandırılmıştır. Kullanım Alanları Günlük Kullanım: Bir olayın veya bir durumun doğru

Köken Farsça gumān (گمان) “olumsuz şüphe, zan” sözcüğünden alınmıştır. Etimolojik açıdan, bu sözcük Avestaca vi-manah- “karşı düşünce” ile ortak kökene sahiptir; burada vi- ön eki, Avestaca mana- “düşünmek” fiilinden türetilmiştir. Kullanım Alanları Edebî-sanatsal kullanım: Karakterlerin iç dünyasında beliren belirsizlik, şüphe, kuşku veya zanı ifade eder. Felsefî-epistemolojik kullanım: Bilgi ve hakikatin kesin olmadığı durumlarda ortaya konan düşünsel varsayımı ifade eder. Tarihî metin incelem

Köken Arapça şbh kökünden gelen şubhe(t) (شُبْهة) kelimesinden türemiştir. Zamanla “kararsızlık, tereddüt ve kuşku” anlamlarını kazanmıştır. Kullanım Alanları Felsefe ve Bilim: Şüphecilik akımında (Septisizm) bilgiye ulaşmanın bir aracı olarak değerlendirilir. Hukuk ve Ceza Yargısı: “Şüpheden sanık yararlanır” ilkesi gereği, kesin delil bulunmadan mahkumiyet verilmez. Günlük Dil ve Psikoloji: Kişisel güven eksikliği, kuşku ve vesvese ile bağlantılı olarak kullanılır. Din ve İnanç: İmanın sağlaml

Köken Eski Türkçe közegü kelimesi Türkçede ''maşa' 'sözcüğünden evrilmiştir. Eski Türkçede köze kelimesi ''köz karmak'' anlamındadır. Eski Türkçedeki köz fiiline +gu eki getirilerek türetilmiştir. Ek Bilgi Anadolu ağzında gözgü, köseği, körsegü, kösregi, kösengi gibi biçimlerde kullanılmıştır. Ahmet Dinç, Türkçenin Kayıp Kelimeleri kitabında sayfa 328 - 329 bu kelimelere yer vermiştir. Örnek Kaynaklar Eski Türkçe: Kaşgari, Divan-i Lugati't-Türk (1073) közegü: Ateş karıştırmakta kullanılan maşa T