
Geleneksel yapım malzemeleri, sanayi öncesi dönemlerde doğrudan doğadan temin edilen, minimum işleme gerektiren ve yerel zanaatkârlıkla uygulanan malzemelerden oluşur. Taş, ahşap, kerpiç, bat, tuğla, alçı ve bitkisel katkılar bu gruba dâhildir. Malzeme seçimi yalnızca ekonomik veya pratik gerekçelere dayanmaz; iklim, coğrafya, bitki örtüsü ve kültürel birikim gibi çevresel ve sosyo-kültürel etkenlerin senteziyle şekillenir. Bu malzemelerin yapıdaki varlığı, yalnızca fiziksel bir bileşen olmanın
TR
Esra Özkafa
DuKöken “Duvarcı” kelimesi, Farsça dīvār (دیوار) “duvar” sözcüğünden türetilmiş bir isimdir. Bu kelimenin kökeni, Eski Farsçadaki yazılı örneği bulunmayan deγa-vāra- biçiminde yeniden yapılandırılan bir birleşik sözcüğe dayanır. Bu bileşik, “kerpiç” anlamına gelen deγa- ile “etrafını çevirmek, korumak” anlamındaki vāra- sözcüklerinin birleşiminden oluşur. Bu ögeler ise sırasıyla Hint-Avrupa kökenli dʰei̯ǵʰ- (“yoğurmak”) ve wer- (“korumak”) köklerine uzanır. Kullanım Alanları İnşaat: İnşaat sektörü
TRAyşe İkbal Özsakın
KeKöken Kelime, Eski Türkçede pişmemiş tuğla anlamındaki kerpiç sözcüğünden gelmektedir. Kullanım Alanları Mimarlık ve Geleneksel Yapı Teknolojileri: Tarih boyunca Anadolu, Orta Asya ve Ortadoğu'da kırsal yapıların temel malzemesi olarak kullanılmıştır Kırsal Hayat ve Kültürel Miras: Köy yaşamının mimari simgelerinden biri olan kerpiç evler, geleneksel yaşam tarzının tasvirinde kullanılır. Yapı Malzemesi: Sürdürülebilir yapı anlayışları içinde kerpiç, doğal ve geri dönüştürülebilir yapı malzemesi
TR
Tuğba Aygün