`kelime-kokeni` ile İlgili Madde Sonuçları

Köken Kelime, Türkçeye Fransızca eğilim, yönelim anlamına gelen “tendance” sözcüğünden geçmiştir. Kelimenin kökeni, Geç Latince bir yöne doğru çekilme anlamına gelen “tendentia” sözcüğüne dayanmaktadır. Bu sözcük ise Latince germek, çekmek anlamındaki “tendere, tens-” fiilinden “+entia” ekiyle türetilmiştir. Türkçede tespit edilen en eski kullanımı 1939 yılına ait bir Cumhuriyet gazetesi nüshasında “umumi tandans” ifadesiyle yer bulmuştur. Kullanım Alanları Günlük ve entelektüel dilde bir kişi v

Köken Eski Türkçe baġda- (“sarılmak, sarmalamak”) fiilinden türemiştir. Bu kök üzerine +Iş- ekinin gelmesiyle bağdaş- biçimi oluşmuş, ardından -tır ettirgenlik eki eklenerek “bağdaştırmak” kelimesi meydana gelmiştir. Kullanım Alanları Genel dil: Farklı unsurları uyumlu hâle getirmek, birbiriyle uygun olduğunu kabul etmek veya yakıştırmak anlamlarında kullanılır. Edebiyat ve düşünce : Soyut kavramlar ya da duygu durumlarını karşıtlıklarına rağmen bir araya getirme anlamı taşır. Günlük konuşma: Ki

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. Kelimenin kökeni Arapça “temiz, duru, içten” anlamındaki ṣafāˀ (ﺻﻔﺄ) kelimesinden gelmektedir. Kullanım Alanları Edebiyat: Safâ, özellikle divan şiiri ve klasik edebiyatta gönül huzuru ve iç rahatlığı anlamında sıkça kullanılır. Gündelik konuşma: Kişinin rahat ve keyif aldığı zaman dilimini anlatmak için kullanılır. Manevi bağlam: İçsel temizlik, arınma, huzur hali olarak da kullanılır.