`islaminanci` ile İlgili Madde Sonuçları

Çocukluğumuzdan beri bize öğretilen en temel kavramlardan biri "biriktirmek" oldu. Kumbaralar dolmalı, kenara bir şeyler atılmalı, gelecek garanti altına alınmalıydı. Elbette tedbirli olmak kıymetlidir ve çokta öenmlidir ancak hayatın akışı içinde bazen biz asıl amacımızı kaçırıyoruz. Peki nedir bu? Eksilterek çoğalmak. Modern dünyanın bize dayattığı "ne kadar çok şeye sahipsen o kadar güçlüsün" yanılgısının aksine, hayatta alacağımız en büyük rahmet vesilelerinden biri aslında paylaştıklarımızd

Bu hayatta herkes size İslam’da olan günahlardan ve sevaplardan bahseder ancak ben bugün size İslam’ın hissiyatından bahsedeceğim. Ben hep İslam’ın mantıklı yönleri üzerinde durdum, namazın ve ibadetlerin hepsinin bizlerin birer borcu olduğunu düşünüyordum ve bunu ödemek zorunda olduğumuzu söylüyordum. Ve hep ibadetlerimi bunun için yapıyordum, bana her şeyin en güzelini nasip eden Rabbime bir borcum olduğunu düşündüğüm için yapıyordum. Daha sonrasında benim için namazlar ve ibadetler zorlaşmaya

Bekir b. Vâil kabilesinin Benî Hanîfe koluna, Ebû Mihnef’e göre ise Temîm kabilesinin Hanzale koluna mensuptur (Taberî, V, 566). Benî Hanîfe’nin mevlâsı olduğunu belirten diğer bir rivayete göre Rum asıllı olan ve Tâif’te demircilik yapan babası Ezrak, Hz. Peygamber’in burayı muhasarası sırasında şehirden çıkarak müslüman olmuştur (Belâzürî, s. 67). Nâfi‘in Bekir b. Vâil kabilesinin reisi Mâlik b. Mesma‘ ile konuşması esnasında onun amcasının oğlu olduğunu söylemesi (M. Rızâ Hasan ed-Düceylî, s.

“Kâbe’ye doğru yönelerek namaz kılanlar” anlamındaki ehl-i kıble (ehlü’l-kıble) tamlaması, İslâm literatüründe çeşitli kelâm ekolleri tarafından, kendilerince küfre girmediği kabul edilen ve Kâbe’ye doğru yönelerek namaz kılmanın farz olduğuna inanan (veya bunu bilfiil icra eden) değişik mezheplere bağlı bütün müslüman zümreleri ifade etmek üzere kullanılan bir tabirdir. Kur’an ve hadis metinlerinin İslâm âlimlerince farklı şekillerde yorumlanmasının bir sonucu olarak müslümanlar arasında bazı f

Çok sayıdaki adları arasında, İslâm dininin temel ilkesi olan tevhid inancının veciz bir ifadesi olduğu için verildiği anlaşılan İhlâs ve aynı zamanda sûrenin ilk âyeti olan “Kul hüvallāhü ahad” en çok kullanılanlarıdır. Sûre özellikle Türk sözlü kültüründe “Kul hüvallah”, bunun da kısaltılmışı olan “Kul hü” şeklinde, ayrıca “İhlâs-ı şerif” diye de anılır. Sûreye, Allah’ın birliği inancını öz olarak ifade ettiği için “tevhid”, aynı inancın İslâm’da temel akîdeyi oluşturması sebebiyle “esâs”, sûr

The Bane of the Tongue is a work that examines the dangers human beings may encounter in using the tongue and their moral, religious, and social consequences. Al-Ghazali emphasizes that improper use of language may lead a person toward sin and harm. The book provides detailed discussions of issues such as gossip, lying, slander, excessive talk, and idle speech, explaining each on the basis of Islamic sources. It also presents practical guidance on how to avoid these dangers, supported by Qur’ani

Sözlükte “anayol; doğru ve apaçık yol” mânalarına gelen sırât ile “dengeli ve dosdoğru” anlamındaki müstakīm kelimelerinden oluşan sırât-ı müstakīm “apaçık, dosdoğru ve hak yol” demektir. Burada yol kelimesinin dosdoğru diye nitelendirilmesi onun “hedefe ulaştıran en kısa yol” anlamına geldiğini gösterir. Râgıb el-İsfahânî, istikamet kelimesinin genellikle düz bir çizgi gibi doğru olan yol hakkında kullanıldığını, bundan dolayı hak ve hakikat yoluna sırât-ı müstakîm denildiğini belirtir (el-Müfr

Sözlükte “bir topluluğu bulunduğu yerden zor kullanarak çıkarıp bir meydanda toplamak” mânasına gelen haşir (haşr) kelimesi, kıyamet gününde yeniden diriltilen (ba‘s) bütün varlıkların hesaba çekilmek üzere bir meydana sevkedilip toplanmasını ifade eder. Toplanılacak yere mahşer, mevkıf veya arasât denir. Buna göre haşir, kıyamet halleri arasında ba‘stan sonra ikinci merhaleyi oluşturur ve “hesap görüldükten sonra cennet veya cehenneme sevkedip dağıtmak” anlamındaki neşirin karşıtı olur. Gelenek

Tam adı Ferâidü’l-fevâid fî beyâni’l-akāid olup âmentü şerhi türünde Türkçe bir akaid kitabıdır. Eserin belirgin özelliği konuların ayrıntılı biçimde ve sade bir üslûpla işlenmesidir. Eser bir mukaddime ile altı bölümden oluşmaktadır. İnsanın yaratılışı, dinlerin peygamberler vasıtasıyla tebliğ edilmesi, İslâm dini ve akaidinin başlıca özellikleri hakkında bilgi ihtiva eden kısa mukaddimeden sonra birinci bölümde Allah’a iman konusuna yer verilir. Burada imanın tarifi ve mahiyeti, Allah’ın varlı

Köken Arapça "kul" kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Arapça'da "عبد" (ʿabd) kelimesine karşılık gelir. Kelime "köle", "hizmetkâr", "itaat eden", "Allah’a boyun eğen insan" anlamlarına gelir. İslam dini ile birlikte kulluk, "Allah’a itaat etme" anlamında da kullanılmaya başlanmıştır. Kullanım Alanları Din ve İslamiyet: Allah’a olan kulluk, ibadet ve inanç temel kavramlardan biridir. Edebiyat ve Şiir: Sadakat, hizmet ve bağlılık konularında kullanılır. Sosyoloji: Toplumsal yapıları ve sınıfları anl