DoCanlı bir bedende ölü bir ruh taşıyorum Yüzüm güler, gözlerim ağlar, ağzım söyler de ruhum öylece susar... Günler geçer, geceler gider ben uyuyup uyanırım Ruhum sessizce bedenimden çıkmayı bekler Öyle acı veriri ki bu sessiz çığlıklarım bedenime ruhum sızlar... Ruh çıkmak ister beden tutsak etmiştir kendine... Lokman hekim gelse çaresini bulamaz artık Çare ondadır doktor, o ise uzaklarda Ben ve biçare gönlüm onu arar onu bekler O mesut, o mutlu, o habersiz Ölüm fermanım elimde de mührü onun duda
TR
Emine Kılıç

Çocukluğumuzdan beri bize öğretilen en temel kavramlardan biri "biriktirmek" oldu. Kumbaralar dolmalı, kenara bir şeyler atılmalı, gelecek garanti altına alınmalıydı. Elbette tedbirli olmak kıymetlidir ve çokta öenmlidir ancak hayatın akışı içinde bazen biz asıl amacımızı kaçırıyoruz. Peki nedir bu? Eksilterek çoğalmak. Modern dünyanın bize dayattığı "ne kadar çok şeye sahipsen o kadar güçlüsün" yanılgısının aksine, hayatta alacağımız en büyük rahmet vesilelerinden biri aslında paylaştıklarımızd
TR
Gözde Cabadak
GöKöken Türkçe kökenli olan sözcük, gönül sözcüğü ile ortaklık ve beraberlik bildiren -daş ekinin birleşmesiyle oluşmuş bir yapı olarak kullanılmaktadır. Sözcük, yapısal olarak aynı duyguları paylaşan ve samimi bir bağla birbirine bağlı olan dostları ifade etmek amacıyla kullanılmaktadır. Kullanım Alanları Günlük Dil: Duyguları ve düşünceleri bir olan, aynı değerleri paylaşan yakın dostları ve yoldaşları tanımlamak için kullanılmaktadır. Edebiyat: Klasik ve modern metinlerde derin bir gönül bağ
TR
Rabia Karabulut