`gelenekselegitim` ile İlgili Madde Sonuçları

Türkiye İmam Hatipliler Vakfı (TİMAV); Türkiye’deki İmam Hatip okullarının eğitim kalitesini artırmak, bu okulların tarihsel mirasını korumak ve mezunları arasındaki dayanışmayı güçlendirmek amacıyla faaliyet gösteren, merkezi Konya'da bulunan bir sivil toplum kuruluşudur. Vakıf, kökleri Osmanlı Devleti’nin son dönemine dayanan İmam Hatip geleneğinin modern dünyadaki en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir. Tarih İmam Hatip okullarının düşünsel ve kurumsal temelleri, Osmanlı Devleti’

Mürekkep yalamak, çok okumuş, eğitim görmüş ve bilgi sahibi olmuş kişiler için kullanılan güzel bir deyimdir. Birisi için "Çok mürekkep yalamış" denildiğinde, o kişinin uzun yıllar okula gittiği ve çok kitap okuduğu anlatılmak istenir. Bu Deyim Nereden Geliyor? Bu deyimin nasıl ortaya çıktığına dair iki farklı ve ilginç hikâye vardır: Hattatların Yanlışları Silmesi: Eskiden matbaalar yokken kitaplar elle yazılırdı. Kitapları yazan kişilere "hattat" denirdi. Hattatlar, kağıdın üzerine kalemin kol

Bed-i Besmele, Osmanlı eğitim geleneğinde çocukların mahalle mektebine başlamaları vesilesiyle düzenlenen dinî ve toplumsal nitelikli törendir. Tören boyunca ilahiler okunur, topluca “âmin” denilirdi; bu nedenle halk arasında Âmin Alayı adıyla da anılmıştır. Çocuğun besmeleyle ilk dersine başlamasını simgeleyen bu merasim, eğitimin kutsallığını vurgulayan bir geçiş ritüelidir. Osmanlı toplumunda eğitimi ibadetle bütünleştiren Bed-i Besmele, aynı zamanda mahalle dayanışmasını pekiştiren bir toplu

Ferfene, Anadolu’nun çeşitli yörelerinde kökleri Orta Asya Türk kültürüne kadar uzanan, kış aylarında sosyal dayanışmayı, eğlenceyi ve kültürel aktarımı sağlamak amacıyla düzenlenen geleneksel toplu sohbet toplantılarıdır. Kelime kökeni itibarıyla "herkesin bir araya gelmesi" veya "ortaklaşa katkı" anlamlarını taşıyan bu gelenek; katılımcıların bir araya gelerek ortak bir sofra kurması, yöresel müzikler icra etmesi ve köy seyirlik oyunları sergilemesi esasına dayanır. Özellikle kırsal kesimde so

Aşağı Mısır’ın Garbiye bölgesindeki Desûk’ta doğdu. Tahsil için Kahire’ye gitti. Kur’an’ı ezberledi ve Muhammed el-Münîr’den tecvid okudu. Ali es-Saîdî ve Derdîr’in derslerine katıldı. Hasan b. İbrâhim el-Cebertî, Muhammed b. İsmâil en-Nefrâvî ve Şâfiî âlimi Muhammed el-Cünâcî’den hikmet, hey’et, mevâkīt, hendese gibi ilimleri okudu. Ayrıca Cebertî’den Hanefî fıkhı öğrendi. Ezher’den mezun olan Desûkī daha sonra burada müderrislik yaptı. Fıkıh, kelâm, nahiv, meânî, beyân, mantık, astronomi, hend

Ünye’de doğdu. Kendisinden önce yaşayan ve aynı adı taşıyan diğer meslektaşından ayırt edilmek için “Yeni”, “İkinci” lakaplarıyla veya Zühdî-i Sânî olarak anılmıştır. 1750’li yılların başında henüz gençken babası Mehmed Kaptan onu tahsil gayesiyle İstanbul’a götürdü. Hıfzını tamamladıktan sonra Eğrikapılı Râsim Efendi’nin önde gelen talebelerinden Moralı Ahmed Hıfzî’den sülüs, nesih ve rikā‘ yazılarını meşketti. Hat öğrenimini tamamlayınca Zühdî mahlasıyla icâzet aldığı bilindiği halde icâzetnâm

Ürdün’ün doğusundaki Aclûn’a bağlı Küfeyr köyünde doğdu. Dımaşkī ve Küfeyrî nisbeleriyle de tanınır. İlk tahsilinden sonra Dımaşk’a giderek zamanın meşhur âlimlerinden İbn Kādî Şühbe’den fıkıh ve fıkıh usulü okudu. Uzun süre Şemseddin el-Gazzî’nin derslerine devam etti; İbn İvaz ve İbn Ümeyle’den de hadis okudu ve pek çok kitabı bizzat istinsah etti. Tahsilini tamamladıktan sonra Dımaşk’taki medreselerde fıkıh, fıkıh usulü ve siyer okuttu. Aynı zamanda kadı nâibliği yaptı. Birçok defa hacca gitt

Uygur meşrepleri, Uygur Türklerinin sosyal yaşamında köklü bir yere sahip olan müzik, dans, sözlü kültür ürünleri, oyunlar, yeme içme gelenekleri ve el sanatlarını bir arada barındıran kültürel törenlerdir. “Meşrep” kelimesi Türkçe Sözlük’te “yaradılış, huy, karakter, mizaç” ve “davranış biçimi” anlamlarında yer almakla birlikte, Uygur kültüründe “ziyafet”, “keyif meclisi” veya “şölen” anlamlarıyla da kullanılmaktadır. Bu etkinlikler, hem eğlence hem de eğitim ve sosyalleşme işlevi gören, toplum

Sivas Sanayi Mektebi Müzesi, Osmanlı döneminden günümüze uzanan çok katmanlı tarihiyle dikkat çeken ve 'yaşayan müze' yaklaşımıyla faaliyet gösteren bir kültürel miras kurumudur. 1902 yılında inşa edilen bu yapı, sanayi mektebi, sanat okulu ve cezaevi gibi çeşitli işlevler üstlendikten sonra 2019 yılında restorasyon çalışmalarıyla müzeye dönüştürülmüş ve 2021 yılında ziyarete açılmıştır. Müze, hem yapının tarihî kimliğini hem de Sivas’a özgü geleneksel el sanatlarını koruma ve tanıtma işlevi üst