`folklorarastirmalari` ile İlgili Madde Sonuçları

Ayaz Ata, bazı Türk topluluklarının inanç ve folklorunda kış mevsimi, yıl döngüsü ve yeni yıl kutlamalarıyla ilişkilendirilen yaşlı, bilge ve yardımsever bir figür olarak anılan mitik/folklorik bir tiptir. Güncel akademik ve folklorik tartışmalarda, Ayaz Ata’nın Türk mitolojisinin kadim ve özgün bir unsuru mu, yoksa daha geç dönemde şekillenmiş, Noel Baba ve Rus Ded Moroz geleneğiyle etkileşim içinde oluşmuş senkretik bir figür mü olduğu konusunda farklı görüşler bulunmaktadır. Bu nedenle Ayaz A

Köken Kelime Anadolu’da sınırlı bir bölgede görülmüş olup kökeni hakkında kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Kayıtlarda halk ağzı kullanımı olarak geçer; tiyatro anlamıyla da TDK'de kayıtlıdır. Kullanım Alanları Tiyatro/folklor: Köy oyunları, halk tiyatrosu bağlamında organizatör/yönetici anlamında kullanılır. Yerel konuşma: Bazı yörelerde «bataklık, sulak yer» anlamında halk ağzı sözcüğü olarak görülür.

Kullanım Alanları Çocuk oyunlarında: Özellikle kırsal bölgelerde, çocukların süpürge veya tahta nesneleri gelin gibi giydirip oynadıkları geleneksel oyundur. Halk tiyatrosunda: Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde, doğa olaylarına (özellikle kuraklığa) karşı yapılan, ritüel özellikler taşıyan geleneksel kukla veya dramatik halk oyunudur. Folklor ve kültürel araştırmalarda: Yerel geleneklerin, çocuk oyunlarının ve halk tiyatrosunun incelendiği etnografik çalışmalarda yer bulur. Eğitim ve kültürel etk

“Türkülerde Yaşayan Şehir: Erzurum” (The City That Lives in Folk Songs: Erzurum) is a collection of essays and analyses authored by İsmail Bingöl and published by Dergâh Yayınları as part of its "Erzurum Library" series. The book examines the cultural identity, people, architecture, and language of the city of Erzurum through its folk songs (türküler). Described as "the writings of a sensitive and faithful pen" in the face of the city's changing landscape, the work reflects a deep affection and

Köken Kelimenin kökeni kesin olarak bilinmemekle birlikte, çocuk dilinde onları korkutmak amacıyla kullanılan uma veya umma gibi seslenmelerden türetildiği düşünülmektedir. Kullanım Alanları Halk Kültürü ve Folklor: Çocukluk korkularını ve bilinmezliği kişileştiren, sözlü kültürde nesilden nesile aktarılan folklorik bir figürü ifade etmek için kullanılır. Ebeveynlik: Geçmişte, çocukların yaramazlık yapmasını engellemek veya onları belirli davranışlardan alıkoymak için bir korkutma söylemi olarak

İzmir Ödemiş’e bağlı Adagüme köyünde yörük bir ailenin çocuğu olarak doğdu. Babası Mehmet Efendi, annesi Feride Hanım’dır. İlkokulun ardından Ödemiş’te ortaokula başladı, bu sırada babasından bazı medrese kitaplarını okudu. Çobanlık dahil birçok işte çalıştı. 1942-1946 yıllarında özel olarak dinî öğrenim gördü, köyündeki Ali Efendi’den Arapça dersleri aldı. Ankara’da Cumhurbaşkanlığı Koruma Alayı’nda askerlik yaptı (1948-1950). İzmir Kestanepazarı Kur’ân-ı Kerîm Koruma Cemiyeti’nde yurt idarecil

Damal bebeği, Türkiye'nin Ardahan ilinin Damal ilçesine özgü, el işçiliğiyle üretilen ve geleneksel kadın kıyafetlerini yansıtan kültürel bir figürdür. Bir oyuncak ya da süs eşyası olmanın ötesinde, bölgenin folklorik değerlerini, geleneksel el sanatlarını ve giyim kültürünü yaşatmak açısından önemli bir somut olmayan kültürel miras ögesidir ve yerel halkın geçim kaynakları arasında yer almaktadır. Damal bebeği, 1996 yılında Japonya'da düzenlenen "Yöresel Folklorik Bebekler" yarışmasında el emeğ

Çok eski devirlerden beri tanınan ve genelde ritim için kullanılan bir çalgıdır. Kelimenin aslı Sumerce dap olup Akkadca aracılığıyla Arapça’ya ve diğer Sâmî dillere geçmiştir (Ar. deff/düff, Arm., İbr. dapp/toff). Çivi yazılı Akkadca tabletlerde giş dappu/adappunun “ağaç tepsi” ve urudu adapunun “bakır def” anlamında kullanılması (bk. v. Soden, I, 10-11), defi Sumerler’in daha önce yaptıkları ağaç tepsiye bakarak icat ettiklerini ve önceleri bu çalgının sonraki tepsiler gibi bakırdan yapılmış o

Borley Rectory Vakası, İngiltere’nin Essex bölgesindeki Borley köyünde bulunan bir evde 19. yüzyılın sonlarından itibaren ortaya çıkan ve 20. yüzyılın ortalarına kadar tartışılan paranormal olayları ifade eder. 1863’te inşa edilen yapı, özellikle 1920’lerden itibaren artan raporlar nedeniyle “İngiltere’nin en perili evi” olarak anılmıştır. Olayların merkezinde görsel ve işitsel varlık gözlemleri, nesnelerin kendiliğinden hareket ettiği iddiaları, duvarlarda beliren yazılar ve çeşitli seanslarda

Halkbilim araştırmaları, folklor çalışmaları ve edebiyat incelemeleriyle tanınan M. Sabri Koz, Türk kültür tarihi içinde hem derleyici hem de araştırmacı kimliğiyle öne çıkmıştır. Elli yılı aşan çalışma hayatında halk edebiyatı, yazma eserler, cönkler, sahaflık kültürü ve Osmanlı dönemi el yazmaları üzerine çok sayıda yayına, derlemeye ve bilimsel etkinliğe katkıda bulunmuştur. Eğitimcilikten yayınevi danışmanlığına uzanan bir kariyere sahip olan Koz, Türk halk kültürünün korunması ve belgelenme