`endemik` ile İlgili Madde Sonuçları

Truva kardeleni (Galanthus trojanus), Amaryllidaceae (Nergisgiller) familyasına ait, çok yıllık, soğanlı ve endemik bir bitki türüdür. İlk kez 2002 yılında bilim dünyasına tanıtılan bu tür, morfolojik özellikleri bakımından diğer kardelen türlerinden ayrılmaktadır. Özellikle geniş ve parlak yeşil yaprakları ile çiçek örtüsü yapraklarındaki karakteristik yeşil lekeler, türün ayırt edici tanım özelliklerini oluşturur. Sınırlı bir yayılış alanına sahip olan Truva kardeleni, Türkiye florasının korun

Köken"Endemik" sözcüğü, İngilizce endemic biçiminden Türkçeye geçmiştir. İngilizcedeki bu sözcük, Fransızca endémique biçiminden alıntıdır. Her iki Batı dili de terimi Eski Yunanca endēmikós (ενδημικός) “yerli” sıfatından türetmiştir. Bu sözcük, Eski Yunanca endēméō (ενδημέω) “bir yerin yerlisi olma” fiilinden, "-ikós" (sıfat yapım eki) ekiyle türetilmiştir. Fiil, Eski Yunanca dēmos (δῆμος) “ilçe, memleket, halk” sözcüğünden, "en-" (içinde) ön ekiyle türemiştir. Bu köken yapısı itibarıyla, sözcü

Sığla Ağacı (Liquidambar orientalis Mill.), Hamamelidaceae (Sığlagiller) familyasına ait, yaprak döken, aromatik reçine içeren bir ağaç türüdür. Halk arasında günlük ağacı, Anadolu sığlası veya yağ ağacı olarak da bilinir. Bu tür, yalnızca Güneybatı Anadolu’da doğal olarak yetişen endemik bir bitkidir. En önemli yayılış alanları Muğla, Aydın, Denizli ve Antalya illeridir. Sığla ağacı, hem ekolojik önemi hem de sığla yağı (balsamı) adı verilen reçinesiyle ekonomik değeri yüksek bir türdür.Morfolo

Adaçayı (Salvia officinalis L.), Lamiaceae (ballıbabagiller) familyasına ait, çok yıllık, odunsu gövdeli, aromatik özellikleriyle öne çıkan tıbbi bir bitkidir. Dünya genelinde Salvia cinsine ait yaklaşık 900 tür bulunmakta olup, bu türler en yaygın olarak Amerika kıtası ile Güneybatı Asya’da yer almaktadır. Türkiye florasında ise 97 tür, 4 alttür ve 8 varyete ile temsil edilen Salvia cinsinin %51’i endemik yapıdadır. Salvia officinalis türü Anadolu’da doğal yayılış göstermemekle birlikte, kültür

Manisa Lalesi (Tulipa orphanidea), Türkiye'nin batısında doğal olarak yetişen endemik bir bitki türüdür. Manisa Spil Dağı Millî Parkı'nda yetişmek olmak üzere, sınırlı bir yayılış alanına sahiptir. Yılda yalnızca bir kez, nisan ve mayıs aylarında çiçek açmaktadır. Çiçeklenme süresi oldukça kısa olup yaklaşık 15-20 gün sürmektedir.Morfolojik ÖzellikleriManisa Lalesi 15-25 santimetre boyunda olup, genellikle ince ve dik bir gövdeye sahiptir. Yaprakları grimsi yeşil renkte ve şerit biçimindedir. Çi

Langaha Madagascariensis, yalnızca Madagaskar adasında bulunan endemik bir yılan türüdür. "Madagaskar burunlu yılanı" olarak da adlandırılan bu tür, özellikle belirgin cinsiyet farklılıklarıyla dikkat çeker. Erkek bireylerin burun kısmında uzun ve sert bir çıkıntı yer alırken, dişiler daha yaprak benzeri ve geniş bir burun uzantısına sahiptir. Bu belirgin dimorfizm, doğada nadir görülen bir özelliktir ve türün kolayca tanınmasına olanak tanır.Yaşam AlanıBu yılan türü genellikle tropikal yağmur o

Çakır otu (Eryngium bithynicum), maydanozgiller (Apiaceae) familyasına ait, tek ya da iki yıllık (annual/biennial) otsu bir bitkidir. Türkiye’nin kuzeybatısında, özellikle Bolu ve çevresinde bulur. Endemik bir tür olan Çakır otu, adını da bu coğrafi kökenden alır. Yarı gölgeli orman açıklıkları, çalılıklar, makilik alanlar, nadasa bırakılmış tarlalar ve bozkırlarda yetişir. Genellikle haziran-eylül aylarında çiçek açar.Bitki yapısal olarak dikenli gövdeye ve morumsu-mavi tonlarda çiçeklere sahip

Welwitschia mirabilis (Welwitschia), Namibya ve Angola'nın kurak bölgelerinde yaşayan ve yalnızca iki yaprağa sahip bir bitkidir. Bu yapraklar, bitkinin ömrü boyunca sürekli olarak büyür ve zamanla yıpranarak şeritler hâline gelir. Bitkinin merkezi, odunsu bir yapıya sahiptir ve bu yapıdan yapraklar çıkar. Bazı örneklerin yaşı 1.500 yılı aşabilmektedir.Bu tür, aşırı kurak koşullara adapte olmuştur. Yıllık yağış miktarının 100 mm'nin altında olduğu bölgelerde yaşamını sürdürür ve nem ihtiyacını g

Tuz Gölü, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nde, Ankara, Konya ve Aksaray illerinin sınırları içinde yer alan kapalı bir havzada bulunan büyük bir göldür. Göl, doğuda Kızılırmak Masifi, güneyde Obruk, batıda Cihanbeyli ve kuzeyde Haymana platolarıyla çevrilidir. Tuz Gölü, Türkiye'nin en büyük ikinci gölü olmakla birlikte, Van Gölü'nden sonra en büyük yüzeye sahip olan göldür. Gölün alanı 7.414 km² olup, derinliği çoğu yerde 0,5 metreyi geçmemektedir. Suyun bol olduğu ilkbahar aylarında göl alanı 16