`ayrilik` ile İlgili Madde Sonuçları

Bir anıların kaldı bir de aklımdan çıkmayan yüzün Her sebebine arıyorum affedilemeyen çözüm Sayıyorum artık bana gelmediğin her günü Bak görmüyor dokunduğun bu sol gözüm Uzaklarda bir çığlık duyacaksın bana ait Yalvaramam seni, unutma sadece beni Önemli değil senden başka birileri Yediremiyorum belki seni kaybettiğimi Vazgeçemiyorum sözlerinden, gözlerinden Yaralar döküyor sensiz, yalnız bedenim Sendin bu derdi anlayacak tek hekim Çaresizlikti bana öğrettiğin tek terim.

Köken Dilimize Farsçada "uzak, ayrı" anlamlarına gelen cudā (جدا) kelimesinden miras kalmıştır. Tarihsel izi sürüldüğünde, Orta Farsçada kullanılan yutāg kelimesine dayanır. En eski kökleri ise Avestaca dilinde aynı anlama gelen yuta- sözcüğüne uzanmaktadır. Kullanım Alanları Edebiyat: Divan edebiyatında, halk şiirlerinde ve İstiklâl Marşı gibi milli eserlerde gurbet, hasret ve ayrılık temaları işlenirken edebi bir araç olarak sıkça tercih edilir. Günlük Dil: Günümüzde tekil bir kelime olarak ku

Her nefeste özlediğim sevgili, Kokun havada asılı kalmış sanki. Çekerim içerime nefesimi, Derinlerime indiririm amber-i miskini. Gözümün önüne gelir her saniye gözlerin, Sanırım ki her an benimle ellerin. Bir acı gerçekle karşılaşınca içim, Dolar yüreğime matemi sevgilinin. Ebediyen gurbete düştü gönlüm, Gelmeyecek olan yollarda yaşlı gözüm. Ah bir dile gelse gözyaşlarım, Anlatır mı sana olan hasretimi, bilemem. Gözlerini düşününce bir sıcaklık donatır yüreğimi, Sıcak ve tanıdık bir his sarar be

Bu söz, birini ya da bir şeyi görmediğimiz zaman ona duyduğumuz özlemin zamanla azaldığını anlatır. Bazen sevdiğimiz bir arkadaşımız başka bir şehre taşınır. İlk başlarda onu çok özleriz ama zamanla bu duruma alışırız. İşte bu, göz görmeyince gönül katlanır demektir. Nereden Gelir? Bu deyimin kökeni tam olarak bilinmiyor ancak eski zamanlardan beri insanlar bu düşünceyi kullanmış. İnsanlar, sevdikleri kişilerden uzak kaldıklarında, zamanla bu ayrılığın acısına dayanmaya başladıklarını fark etmiş

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. Arapça “ayırmak, ayrılmak” anlamına gelen "fark" kelimesinden türemiştir. Türkçeye de bu anlamıyla geçmiştir. Kullanım Alanları Divan ve halk edebiyatında, özellikle aşk, hasret ve gurbet temalı şiirlerde sıkça geçen bir kelimedir; sevgiliden veya vatandan ayrılığı anlatmak için kullanılır. Tasavvufî metinlerde, insanın ruhani âlemden ayrılarak dünya hayatına düşmesiyle duyduğu derin eksiklik ve ilahi hasreti ifade eder. Ağır ve duygusal edebî dille yazılmış m

Bir kördüğüm uğruna öldüğüm adam Gülüşün nefesim olsun isterken zehrim olmuş Panzehri bir bakışın , ölüşüm bir dokunuşun Yağmur damlaları temizlesin seni, beni, o kirli kalbini Öpüyorum o güzel gözlerini her gece uyuturken seni Görmüyorsun, duymuyorsun beni, olsun... Ben hayalimde yaşatıyorum bizi Şimdi neredesin, kimlesin bilmiyorum Gittiğin yerler meskenin olmuş Bıraktığın enkazı bilmez misin? Elveda ediyorum sana , içimde kalan her zerrene Biraz buruk biraz sitemkar ama gidiyorum işte.

"Tası tarağı toplamak," bir yerden ayrılmaya hazırlanmak anlamına gelir. Bu deyim, tıpkı bir evden taşınırken eşyaları toplamak gibi, bir işi veya bir yeri tamamen bırakıp gitmeye karar vermek için kullanılır. Mesela, uzun süre çalıştığın bir işten ayrılırken ya da bir şehirden başka bir şehre taşınırken tası tarağı topladığını söyleyebilirsin. Nerden Gelir? Bu deyimin kökeni tam olarak bilinmemekle birlikte, tarihte göçebe hayat süren insanların ve seyyahların eşyalarını toplama alışkanlıkların

Köken Arapça hcr kökünden gelen hicrān (هجران) “1. bir yerden göçme, ayrılma, uzaklaşma, 2. ayrılık” sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük, Arapça hajara (هجر) “bir yerden ayrıldı, göçtü” fiilinin fiˁlān vezninde masdarıdır. (Daha fazla bilgi için hicret maddesine bakınız.) Kullanım Alanları Edebiyat: Divan şiirinde ve halk edebiyatında, ayrılık acısını anlatan önemli kavramlardan biridir. Gündelik Dil: Sevdiğinden ayrılan, özlem çeken kişiler tarafından duygusal anlamda kullanılır. Tasavvuf: Allah’t

Kökeni Arapça "firkat" (فِرْقَة) kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Ayrılık, özellikle sevilen bir kimseden veya yerden uzak kalma hâlini ifade eder. Duygusal ve edebî metinlerde, hasret ve hüzünle yüklü bir ayrılığı anlatmak için tercih edilen klasik bir kelimedir. Kullanım Alanları Edebiyat: Klasik ve modern edebiyatta, özellikle şiir ve mensur duygusal metinlerde, sevilen bir kişiden ya da vatandan ayrılığın doğurduğu derin üzüntüyü ifade etmek için kullanılır. Tasavvuf ve Dinî Metinler: Allah’