`arapca` ile İlgili Madde Sonuçları

Köken Münhani (ﻣﻨﺤﻨﻰ) kelimesi, Arapçada ḥnw (ح ن و) kökünden türemiştir ve “eğri, kıvrımlı” anlamına gelir. Kelime, inḥinā (اِنْحَنَى) fiilinden türemiş olup “eğdi, büktü" anlamlarını taşır. Bu nedenle münhani, genel olarak eğilmiş, kıvrılmış veya doğrusal olmayan biçimleri ifade etmek için kullanılır. Kullanım Alanları Matematik ve Geometri: Eğri çizgileri ve eğrisel yapıları ifade etmek için kullanılır. Mimarlık: Kıvrımlı kemerler ve doğrusal olmayan mimari unsurları tanımlamada yer alır. Ede

Köken Arapça “aklına getirme, anma, düşünme” anlamına gelen teẕekkür (تذكّر) kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Kök olarak Arapça ẕ-k-r (ẕikr — anma, hatırlama) kökünden türemiştir. Kullanım Alanları Resmî ve İdari Metinler: Meclis, şûra, encümen veya komisyon gibi resmî kurullarda bir kanun tasarısının, önergenin veya idari meselenin oylanmadan önce görüşülmesi ve tartışılması süreçlerinde kullanılır. Hukuk Dili: Mahkeme heyetlerinin veya yargı mercilerinin bir hükme varmadan önce dosya üzerindek

Köken Kelime, Arapça ʿizzet (değer, yücelik, onur) ve nefs (öz varlık, benlik) sözcüklerinin birleşmesinden oluşan bir isim tamlamasıdır. Kavramsal olarak kişinin kendi öz değerini ve haysiyetini korumasını ifade eder. Türkçedeki kullanımı, 19. yüzyıldan itibaren bireysel hak ve onur kavramlarının ön plana çıktığı edebî ve fikrî metinlerde yaygınlaşmaya başlamıştır. Kullanım Alanları Edebiyat: Roman ve hikâyelerde karakterlerin onurlarını, vakur duruşlarını ve psikolojik derinliklerini betimleme

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. Halita kelimesi, Arapça χlṭ kökünden gelen “karışık” anlamındaki χalīṭ (خليط) sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Kullanım Alanları Günlük konuşma: İki veya daha fazla maddenin veya ögenin karışımını, karmaşıklığını veya çeşitli unsurların bir araya gelmesini ifade etmek için kullanılır. Edebi metinler: Roman, hikâye veya şiirlerde, farklı ögelerin veya karakterlerin bir araya gelmesinden oluşan karmaşık bütünleri betimlemek için kullanılır; mecaz anlamda “karma”

Köken Türk Dil Kurumu ve Kubbealtı Lugatı kaynaklarına göre kelime kökeninin Arapça olduğu aktarılmaktadır. Kelime, Arapça fawwara (“kabarmak, taşmak”) fiilinden türetilmiştir. Kullanım alanları Doğal Kaynaklar ve Hidroloji: Su çıkan kaynakları, göletleri veya gayzerleri tanımlamak için kullanılır. Peyzaj ve Mimari Tasarım: Bahçe, park ve açık alanlarda su fışkırtan yapılar veya süs amaçlı su sistemlerini ifade etmek için kullanılır. Turizm ve Rekreasyon: Doğal veya yapay su kaynaklarının görsel

Köken “Zührevî” sözcüğü Arapça zuhra(t) (زهرة) “Venüs gezegeni” ve zahara (زهر) “parladı, ışıdı” köklerinden türetilmiştir. XIX. yüzyılda Fransızca vénérien karşılığı olarak cinsel yolla bulaşan hastalıkları ifade etmek için Türkçede kullanılmaya başlanmıştır. Kullanım Alanları Tıp: Cinsel yolla bulaşan hastalıkları tanımlamak ve sınıflandırmak için kullanılır; örneğin frengi veya bel soğukluğu. Halk Sağlığı: Toplumu bilinçlendirmek ve hastalıkların yayılmasını önlemek amacıyla yapılan bilgilend

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. Arapça tevāzun “tartıda bir olmak, denk olmak”tan türeyen mutevāzin (ﻣﺘﻮﺍﺯﻥ) kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Kullanım Alanları Günlük dil: Kişilerin davranış ve tavırlarını tanımlamak için yaygın şekilde “alçakgönüllü” anlamında kullanılır. Edebî/akademik: Edebî betimlemelerde, etik ve karakter analizlerinde “mütevazin” sıfatı hem insan niteliğini hem de nesnel özelliklerin ölçülü, orantılı oluşunu ifade etmek için tercih edilebilir.

Köken “Peştemal” anlamındaki futa kelimesi Arapça kökenlidir. Kelime Arapça ve Farsça “peştemal, önlük” anlamındaki fūṭa (فوطه) biçiminden Türkçeye geçmiştir. “Dar, uzun ve hafif bir yarış kayığı; kik” anlamındaki futa kelimesi ise Rumca kökenlidir. Türkçeye bouta kelimesinden geçmiştir. Kullanım Alanları Tekstil/günlük yaşam: Hamamlarda, plajda veya evde kullanılan ince peştemal/havlu anlamında; turizm ve zanaat sektöründe yaygın. Tarihî/edebî: Osmanlı ve yakın dönem metinlerinde bele bağlanıla

Köken Alelade kelimesi, Arapça ʿalā’l-ʿāde ifadesinden gelir ve Türkçede “herkesin bildiği, sıkça rastlanan, olağan, sıradan, gösterişsiz” anlamında kullanılır. Kullanım alanları Günlük Dil: Sıradan, herkesin gördüğü veya yaşadığı türden. Edebiyat ve Eleştiri Dili: Bayağı, sanatsal ya da estetik değeri olmayan. Olumsuzlama veya Küçümseme Amacıyla: Değersiz, vasatın altında, önemsiz gibi görülen. Karşılaştırmalı Anlatım: Sıradan ile sıra dışı arasındaki farkı vurgulamak için.

Köken Arapça kökenli bir kelimedir. Arapça (ﺑﺮﺯﺥ) berzah kelimesinden türemiş ve Türkçeye geçmiştir. Kullanım Alanları Edebiyat: Roman ve denemelerde düşünsel ikilemler, fikir geçişleri ve felsefi sorgulamalarda kullanılmaktadır. Coğrafya ve Tarihî Metinlerde: Eski coğrafya kitapları veya tarihî hikâyelerde iki karayı birbirine bağlayan ve iki yanı su olan dar kara parçası anlamında rastlanmaktadır. Sosyolojik ve Psikolojik Metinlerde: Akademik makaleler veya düşünce yazılarında, toplumsal yozla